Είναι πολύ καλή η φωτογραφία σου. Γιατί όμως ανεβάζεις μια τόσο παλιά φωτογραφία σου.
(μην παρεξηγηθώ - δεν εννοώ ότι είναι αυτοφωτογράφηση)

« Τελευταία τροποποίηση: 18/06/2012 23:50 από Samson »

Μιχαλη ειναι 15-16 μηνων,την επεξεργαστηκα ξανα (βασικα την αφησα με χρωμα και πιο φωτεινη) και επισης την εκτιμω πιο πολυ απο τοτε που την εβγαλα και για τελειως διαφορετικους λογους...

edit: επισης μην εισαι σιγουρος οτι δεν ηταν "αυτοφωτογραφηση"

« Τελευταία τροποποίηση: 19/06/2012 00:22 από Χαρης Π. »

Ωραία. Η φωτογραφία σου έχει ένα πρόβλημα. Το δυνατό θέμα έχει φωτογραφηθεί με την κατεύθυνση που δίνει αυτό. Μια ματιά που θα έδινε και μια άλλη διάσταση, Οχι να στηρίζεται εξολοκλήρου στο δυνατο θέμα, θα την απογείωνε.

Μιχαλη διαφωνω αλλα θα αφησω μηπως θελει να μιλησει καποιος και θα πω στο τελος την αποψη μου για να μην κατευθυνω την συζητηση  

"Παρατηρώντας τον πόνο των άλλων"
http://en.wikipedia.org/wiki/Regarding_the_Pain_of_Others
Susan Sontag
Σας συνιστώ να το διαβάσετε.

Έτσι όπως την εννοείς την αυτοφωτογράφηση έτσι την εννοώ και εγώ  

« Τελευταία τροποποίηση: 19/06/2012 13:06 από Samson »

Είναι μία ωμή καταγραφή της πραγματικότητας.  Σαφώς και θα υπήρχαν άλλοι πιο "δημιουργικοί" τρόποι να παρουσιαστεί, αλλά προφανώς δεν ήταν στα σχέδια του φωτογράφου, ή δεν "τόλμησε" από ευασθησία απέναντι στο θέμα.

Αυτό το ωμό με απωθεί, όπως με απωθούν κι οι ματωμένες σάρκες στα ρεπορτάζ. Θα ήθελα μια πιο διακριτική αντιμετώπιση ενός ανθρώπου που υποφέρει.

« Τελευταία τροποποίηση: 19/06/2012 17:57 από che »

"ωμη καταγραφη της πραγματικοτητας"...αυτο...θεμα ευαισθησιας με την εννοια της προσωπικης σχεσης με την φωτογραφιζομενη δεν υπαρχει...υπαρχει η ευαισθησια που θα ειχε ο καθενας μας βρισκομενος σε ενα γηροκομειο (η δικια μου νομιζω οτι ειναι κατω απ το μ.ο οταν κραταω φ. μηχανη)....απο κει και περα νομιζω οτι απεναντι σε ενα δυνατο θεμα σαν κι αυτο ο φωτογραφος οφειλει να "κανει δυο βηματα πισω" για να "μην φαινεται",να ειναι διακριτικος..μια μετωπικη αντιμετωπιση ειναι οτι πιο τιμιο μπορεις να κανεις εκει...παραξενες γωνιες ληψης,φλουταρισματα,σκιες κλπ νομιζω οτι περισσευουν σε τετοιες στιγμες...ακομα και το α/μ που ειχα επιλεξει αρχικα το απερριψα γι αυτον τον λογο,η πραγματικοτητα ειναι αρκετα δραματικη ωστε να μην χρειαζεται υποβοηθηματα...
σε ολα αυτα βεβαια υπαρχει μια απλη απαντηση: " σε καπελωσε το θεμα"..οκ μπορει λεω εγω...

ολα αυτα αποτελουν τωρινες σκεψεις και οχι σκεψεις την στιγμη της ληψης (τουλαχιστον οχι συνειδητα) η οποια εγινε οπως εγινε μαλλον τυχαια ...

υ.γ:DrAndree 2 κουβεντες για το βιβλιο αν θελεις..

« Τελευταία τροποποίηση: 19/06/2012 17:54 από Χαρης Π. »

Καλησπέρα και πάλι, είναι πολλά και βαθιά τα ζητήματα περί ηθικής και σκοπός της φωτογραφίας πολέμου και γενικά γύρω από το "Παρατηρώντας τον πόνο των άλλων" που έχει γράψει η Susan Sontag στο βιβλίο-δοκίμιο της, απλά κάνω ένα copy/paste λίγα περί αυτού το δοκιμιού.
Στον ανά χείρας τόμο η Σούζαν Σόνταγκ εξετάζει σε βάθος την αλληλεπίδραση ανάμεσα στην "επικαιρότητα", την τέχνη και τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τη σύγχρονη καταγραφή του πολέμου και της καταστροφής. Αποδίδουμε με μεγάλη ευκολία στις εικόνες τη δύναμη να προκαλούν τη διαμαρτυρία, να υποθάλπουν, αν όχι να γεννούν, τη βία ή να δημιουργούν απάθεια: αυτές τις θέσεις ακριβώς αναψηλαφίζει η συγγραφέας, ακολουθώντας την αρκετά μεγάλη ιστορία σχετικά με την αναπαράσταση του πόνου των άλλων -από τους "Ολέθρους του πολέμου" του Γκόγια και τις φωτογραφικές μαρτυρίες για τον αμερικανικό Εμφύλιο πόλεμο, τον Πρώτο Παγκόσμιο πόλεμο, το λιντσάρισμα των Μαύρων στον αμερικανικό Νότο, τον ισπανικό Εμφύλιο, τα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης ώς τις σύγχρονες εικόνες που προέρχονται από τη Βοσνία, τη Σιέρρα Λεόνε, τη Ρουάντα, το Ισραήλ και την Παλαιστίνη, ή από τη Νέα Υόρκη, στις 11 Σεπτεμβρίου του 2001.

Προσωπικά ανέφερα και προτείνω το παραπάνω βιβλίο για να τεθούν ερωτήματα στο γιατί βγάζουμε τέτοιες φωτογραφίες;
Παράδειγμα (χωρίς παρεξήγηση) τι πετυχαίνεις εσύ παρουσιάζοντας ένα τέτοιο θέμα σε ένα φόρουμ φωτογράφων να σου πούνε τι;
Αν είναι ωραία, ισορροπημένη, πόσο μεγάλος ή μικρός είναι ο πόνος της κ.ο.κ,;
Ποιος πραγματικά ειναι ο σκοπος της, σε ποιους πρέπει να απευθυνθεί και τι μπορεί να αλλάξει;

Φιλικά Ανδρέας.

Έγραψα :


και απάντησες :


και τελικά λές :



Δεν είπα τίποτα για γωνίες κλπ,κλπ.
Δεν βλέπω να λέμε κάτι το διαφορετικό. Εγώ λέω ότι είναι μια πολύ καλή φωτογραφία επειδή το θέμα είναι πολύ δυνατό. Προφανώς ο φωτογράφος έκανε ένα βήμα πίσω και δεν φαίνεται. Θα ήταν μεγάλη φωτογραφία αν φαινόταν η ευαισθησία του φωτογράφου και έδινε ένα αποτέλεσμα σαν :



Πιστεύω να μην το αγνοήσεις. Καταλαβαίνεις τι εννοώ.

Ανδρεα το τι πετυχαινω (αν πετυχαινω κατι) παρουσιαζοντας μια τετοια φωτογραφια ειναι κατι που πρεπει να μου το πειτε εσεις οχι εγω..τι επιδραση εχει -αν εχει- σε εσας δλδ,αν σας κανει να κλαψετε,να γελασετε,να προβληματιστειτε ή να νυσταξετε...

Μιχαλη εστω οτι λεμε τα ιδια...δεν θα ρωτησω πως θα την τραβουσες εσυ αλλα θα ρωτησω ποια ειναι η διαφορα στην αντιμετωπιση του θεματος στην φωτογραφια του σαντερ και στην δικια μου...?

Δεν μπορώ...όχι δεν μπορώ να πω αλλά δεν μπορώ γιατί νοιώθω ότι είσαι κλειστός. Με σταναχωρεί αυτό. Θα μπορούσα να σε ρωτήσω και εγώ στο ίδιο ύφος αν βλέπεις κάποια ομοιότητα πέραν του ότι και στις δύο είναι σταυρωμένα τα χέρια.
Προφανώς δεν βλέπεις ότι δεν την έχει φωτογραφήσει ως άνθρωπο που νοιώθει πόνο βαθύ και η έκρηξη έρχεται στο πρόσωπο της σε αντίθεση με όλα τα υπόλοιπα στη στάση της στο κάδρο. Τέλοσπάντων αυτά είδα αυτά είπα.
Δεν πειράζει ούτως ή άλλως δεν έχουν και πολύ βαρύτητα αυτά που λέω όπότε μη δίνεις σημασία. Είναι ενδιαφέρουσα η φωτογραφία σου για σχολιασμό και πιστεύω ότι θα δώσει και άλλος την άποψη του. Εγώ ολοκλήρωσα....

Edit : Και εγώ το ίδιο θα έκανα.
Εδιτ 2: Τώρα που ξέρω το επόμενο σχόλιο σου ξέρω ότι δεν θα έκανα το ίδιο (Αυτή τη φορά ελπίζω να ολοκλήρωσα τελειωτικά )
Εedit 3 : Αυτό που λες φαίνεται.

« Τελευταία τροποποίηση: 20/06/2012 00:02 από Samson »

Χάρη, εκδηλώνεις ανασφάλεια όταν την παρουσιάζεις σε φωτογράφους που λίγο πολύ έχουν προσεγγίζει ή εχουν δει τέτοια θέματα που άσχετα καλός ή κακός προσπαθούν κάποιοι να κάνουν τα ιδία πέφτοντας στην παγίδα της φωτογραφίας (σαν μέσο) και οχι να κάνουν κάτι για το θέμα τους.
Αλλά το θέμα είναι αν σου δίνετε η δυνατότητα να μπορείς να εντοπίζεις αδυναμίες ή προβλήματα στην κοινωνία ή παράδειγμα σε αυτούς τους χώρους με τέτοιους ανθρώπους, να κανείς μια σειρά φωτογραφιών και να εξωτερικεύεις τα προβλήματα που εντοπίζεις εσύ σας Χάρης απο την δικιά σου ματιά και παιδεία που έχεις. Ολοκληρώνοντας ετσι την φωτογραφική σειρα σε που έχει πάρει την μορφή της φωτογραφία ντοκουμέντου θα νιώσεις διαφορετικά και πιο ικανοποιημένος για ενα σκοπώ που θα χρησιμεύει ουσιαστικά προβληματίζοντας ευρύτερα την κοινωνία που βρίσκεσαι με τις φωτογραφίες σου σαν φωτογράφος που είσαι.
Και αυτό δεν απευθύνεται μόνο σε σένα αλλά σε όλους μας, γιατί έχουμε ένα "όπλο" στο χέρι και πρέπει να το χρησιμοποιήσουμε σωστά.

βασικα δεν εννοουσα οτι υπαρχει ομοιοτητα αλλα οτι υπαρχει μια βασικη διαφορα...
αν πας στο γηροκομειο που τραβηξα την φωτογραφια αυριο το πρωι, θα βρεις την γυναικα αυτη να καθεται ετσι οπως την βλεπεις στην φωτογραφια,στην ιδια καρεκλα με το ιδιο υφος...
απ την αλλη ο σαντερ σαν μεγαλος πορτραιτιστας που ηταν φανταζομαι οτι εστησε το μοντελο του εδωσε τις οδηγιες του και πηρε αυτο που ειχε σχεδιασει να παρει..
αυτα κι απο μενα  

edit:Ανδρεα παλι μαζι γραφαμε ...συμφωνω σε αυτα που λες φιλε μου απλα εδω ειναι σχολιασμος και μπορω να ανεβασω μια φωτογραφια,οχι σετακι..μπορει να το δουλευω και να μην ειναι ετοιμο..μπορει απλα να θελω ενα feedback για την συγκεκριμενη...ή μπορει και να ειμαι απλα ανασφαλης


σας ευχαριστω και τους δυο

« Τελευταία τροποποίηση: 19/06/2012 23:33 από Χαρης Π. »