Εγγραφή | Χάσατε τον κωδικό;

 
Πότε μια φωτογραφία θεωρείται άρτια
Πρέπει να καταλάβουμε το ΓΙΑΤΙ είναι καλή μια φωτογραφία και τι έχει και μας αρέσει... Έτσι μόνο θα μπορέσουμε να σκεφτόμαστε ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΑ μέσα από τη φωτογραφική μηχανή μας! Η συζήτηση πρέπει να ξεκινήσει από την ανάλυση μιας εικόνας (του κάδρου) και την αναγωγή του σε βασικές (κύριες και δευτερεύουσες) γραμμές, ισόρροπους όγκους και αρμονικές αναλογίες. Μετά σε χρωματική σύνθεση, συμπληρωματικά χρώματα ή αντιθέσεις, ύστερα στη θεματολογία και πρωτοτυπία και τέλος στην τεχνική αρτιότητα... Σημειωτέον ότι ένα οπτικό ερέθισμα διεγείρει τον εγκέφαλό μας. Η πληροφορία που μεταφέρεται, αναλύεται και αποθηκεύεται. Εάν περιέχει μερικά ειδικά στοιχεία μας είναι ευχάριστη και θελκτική ή αντίθετα δυσάρεστη και αποκρουστική. Ο έλεγχος λοιπόν (της δημιουργίας και χρήσης) ενός ερεθίσματος (π.χ. εικόνας) μας επιτρέπει τον έλεγχο των συναισθημάτων του θεατή.


Σύνθεση: Η θεωρία της σύνθεσης έχει αρχίσει να αναπτύσσεται από την αρχαία εποχή βασιζόμενη σε παρατηρήσεις. Ότι άρεσε στους πολλούς, καταγραφόταν και γίνονταν προσπάθειες να αναλυθεί. Το σύνολο των (τεχνικών και αισθητικών) γνώσεων της αρχαίας Ελλάδας βρήκε την τελειότερη και πληρέστερη εφαρμογή του στην κατασκευή του Παρθενώνα που οι αναλογίες του σημάδεψαν όλη την Κλασσική εποχή και    εξακολουθούν να οριοθετούν ακόμα τους κανόνες της σύνθεσης. Γνωρίζοντας αυτούς τους κανόνες μπορούμε να τους χρησιμοποιήσουμε ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ και ΤΟΤΕ ΜΟΝΟ να τους υπερβούμε δημιουργικά!

Ας προχωρήσουμε όμως αναλύοντας κάποιες φωτογραφίες:


Σαν πρώτο στοιχείο έχουμε το ότι οι 4 πράσινοι κύκλοι στα σημεία τομής των τρίτων είναι τα "δυνατά σημεία" του κάδρου. Ό,τι βάζουμε εκεί αναδεικνύεται και τονίζεται η σημασία του. Σε συνδυασμό με το γεγονός ότι μια εικόνα τη "διαβάζουμε" με τη φορά ανάγνωσης, από αριστερά προς τα δεξιά, το κάθε σημείο έχει την ιδιαίτερη ερμηνευτική σημασία του. Αυτοί είναι βασικοί κανόνες της κλασσικής σύνθεσης που έχει κληρονομήσει η φωτογραφία από τη ζωγραφική. Μόνο που ο ζωγράφος καλείται να δημιουργήσει σε λευκό χαρτί κάτι εξ αρχής, έχοντας τον απόλυτο έλεγχο σχήματος και χρώματος, ενώ ο φωτογράφος πρέπει να απομονώσει - ουσιαστικά - στο κάδρο του ένα "κομμάτι" του υπαρκτού κόσμου ψάχνοντας το σημείο εκείνο (χρονικό και χωρικό) που συγκλίνει στην αρμονία που αναζητά.

Περνάμε σε ένα δεύτερο παράδειγμα τώρα:

Παρατηρούμε ότι εδώ οι κανόνες των τρίτων δεν ισχύουν. Τον θεατή πρώτα τραβούν το άγαλμα και μετά ο "Παρθενών" του κτιρίου του οποίου η κορυφή βρίσκεται στον πάνω-δεξί κύκλο. Επίσης χωρίζοντας στα 4 τη φωτογραφία (με τις ελαφρές ροζ γραμμές) βλέπουμε ότι αυτό που μας τραβάει είναι το κάτω δεξί τεταρτημόριο και ότι η μεσαία κολώνα βρίσκεται ακριβώς στο κέντρο του κάδρου. Αναλύοντας την φωτογραφία περισσότερο, βλέπουμε ότι εδώ υπάρχει η δυνατή συμμετρία L1 της κόκκινης γραμμής και το τέλος του κτηρίου (θέματος) στη διακεκομμένη τρίτων - μισού (δευτερεύουσα γραμμή).
Η μύτη της εισόδου στο πάνω δεξιά δυνατό σημείο σε μορφή βέλους, μας "διώχνει" ψηλά, το ίδιο και η αρμονική προοπτική (σύγκλιση) του κτηρίου, ενώ "συγκρατεί" το κάτω μισό της φωτογραφίας (που γενικά "κατηφορίζει" και "πέφτει") προσφέροντας αντίθεση και ισορροπία.

Απλά και πολύπλοκα θέματα: Σε μια εικόνα δεν είναι απαραίτητο να βρίσκουν εφαρμογή όλοι οι κανόνες που ξέρουμε (ή που μπορεί να ανακαλύψουμε) και όσο πιο πολλά στοιχεία βάζουμε μέσα τόσο πιο δύσκολο είναι να τα "δέσουμε" με το σύνολο ή μεταξύ τους (= να δικαιολογήσουμε την παρουσία τους). Αλλά και όταν το καταφέρνουμε, οι λεπτές και πολύπλοκες ισορροπίες που θα έχουμε "δαμάσει" απαιτούν ένα εξ ίσου "γυμνασμένο" μάτι (και θεατή) για να τις καταλάβει. Η απλότητα στο θέμα, το χρώμα και το περιεχόμενο, όταν διέπεται από απλές αναλογίες (μισών, τρίτων και τετάρτων), είναι εύκολα κατανοητή, έστω και υποσυνείδητα, και συγκινεί. Το ίδιο και η απλή (εύπεπτη) μουσική, η απλή γεύση, ένα απλό ανάγνωσμα ή μια απλή ταινία. Όσο πιο πολύπλοκα γίνονται τα ερεθίσματα που χτυπάνε την πόρτα των αισθήσεών μας τόσο περισσότερο φαιά ουσία απαιτούν για αποκρυπτογραφηθούν και καλλιέργεια να τα καταλάβουμε. Και τότε αρχίζουμε να γινόμαστε εκλεκτικότεροι, απαιτητικότεροι και γενικά να "ξεφεύγουμε" από τη μάζα και τον μέσο όρο.

Σημείο Φυγής: Είναι το σημείο που ενώνονται οι γραμμές της προοπτικής ενός σχεδίου όπως φαίνεται στη φωτογραφία:

Στην επόμενη φωτογραφία που ακολουθεί, αριστερά βρίσκεται ένα έγγραφο χωρίς προοπτική και στα δεξιά με προοπτική. Τηρουμένων των αναλογιών, το δεξί έγγραφο θα έπρεπε να είναι πιο κοντό συνημιτονοειδώς (-Η-) γιατί "πέφτει" κάτω.

Συγγραφή και επιμέλεια: Ανδρέας Σοφιάδης (-), Γιάννης Κόκκινος (Barba_Giannis)
Οκτώβριος 2002





Διαφημιστικός χώρος


Ο καιρός σήμερα
Καιρός σήμερα και πρόγνωση καιρού για κάθε περιοχή

Το DPGR στο Facebook

ΦωτοΓράφω
Φ
Aπό Samson

Περπατάει. Σκέφτεται. Τα κάνει όλα μηχανικά. Κάτι άλλαξε σ το φρεάτιο. Είδε αυτό που πραγματικά είναι. Νοιώθει φυλακισμένος. Δεν ξέρει γιατί. Δε βλέπει. Είναι καλά κλεισμένος. Είναι θλιμμένος. Είναι σκιά. Σιωπηλός και παραμορφωμένος . Κατάλαβε ότι είναι... Περισσότερα

Wallpapers
Lake Strbske-high Tatras
christer
9.3 (596.5 πόντοι / 64 ψήφοι)
Smoke
Lucretius
9.3 (260 πόντοι / 28 ψήφοι)
..ψαροκαλυβα στη λιμνοθαλσσα
artik
9.2 (239 πόντοι / 26 ψήφοι)
Περισσότερα...

Μεγάλοι Φωτογράφοι
Josef Koudelka
Εγώ δεν προσπαθώ να καταλάβω. Για μένα το πιο ωραίο πράγμα είναι να ξυπνάω, να βγαίνω έξω και να κοιτάζω. Το κάθε τι.

Φωτογραφικές ρήσεις
Δεν πρέπει να ψάχνουμε συνέχεια για νέα θέματα προκειμένου να τα φωτογραφίζουμε με τους παλιούς τρόπους. Δεν χρειαζόμαστε εξωτικά μέρη, δεν χρειαζόμαστε την Αφρική.
- Alexander Rodtchenko