Μου ειναι πολυ δυσκολο να δεχθω αυτη τη φωτογραφία.
Εχει σχεδον ολα τα by-the-book στοιχεια προς αποφυγην. Συμπιεσμενο το λευκο κατω αριστερα, ανοιχτος κενος (σχεδον) και σκοτεινος η χωρος πανω δεξια. Περιεργη γωνία κλισης που δειχνει εξεζητημενη επιτηδευση . Απουσία συγκεκριμενοποιησης του θεματος - υπάρχει αραγε θεμα? Υπερβολικα εντονη φορμα χωρις ομως αρμονία στην κατανομη στο χωρο, Εντελει>??
Μετα μπηκα στην γκαλερύ σου και ειδα κι αλλες προσπαθειες που προσπαθεις να μορφοποιήσεις φιγουρες ζωων, να τις πλασεις τις φορμες τους διαφορετικά για να άλλαξει η αρχική μορφή τους
...
Αντίθετα σε καποιες αλλες εξερευνας τις ιδιες τις μορφες παίζοντας με το τυχαιο αλλα και την εμπνευση της στιγμης.
...
Ετσι τα πραγματα αρχησαν σιγα σιγα να κουμπωνουν. Φανηκε η πρόθεση. Φανηκε πως πειραματιζεσαι και οτι δεν εχεις κατασταλαξει. Περισσοτερο ομως φανηκε πως η προσπαθεια ειναι πολυ "αγουρη" ακομα.
Το μεγαλυτερο προβλημα της εικονας ειναι αυτό ακριβως. Χρειαστηκα να ψαξω αναμεσα σε αλλες για να αρχιζω να την καταλαβαινω. Αυτο μου λεει οτι απο μονη της δεν εχει αρκετη δυναμη -οχι για να μ αρεσει ή οχι - αλλα για να με οδηγήσει προς μια πιο ολοκληρωμενη προταση. Αναμεσα σε αλλες (σαν τις δυο πρωτες) αρχιζει και παιρνει νοημα. Μονη της ειναι ξεκρέμαστη και ημιτελης.
Να σου πω κατι περιεργο που αιστανθηκα. Παρόλο που ολο το ασπρο ειναι συγκεντρωμενο κατω αριστερα , οταν κοιτας τη φωτο ωρα, το ματι φευγει πανω δεξια στη σκαλα που αχνοφαινεται. Σα μπαλα που γκελαρει με δυναμη στο σημειο προσκρουσης και μετα αναπηδα στο βαθος πιο μαλακα. Το ματι μου φαινεται να ακολουθει αυτη τη πορεια. Σα να θελει να φυγει απο το θεμα και να δραπετευσει μακρια απο αυτο. Θα μου πεις τωρα... αυτη τη προθεση ειχα...να δειξω το ασφυκτικο περιβαλλον που πνιγει το ζωντανο. Θα σου απαντησω. Δεκτον αλλα ακομα κι αν το μυαλο δεχθεί αυτο ως επιλογή, το ενστικτο (ματι) τινει να το απορριψει.
« Τελευταία τροποποίηση: 28/09/2011 22:05 από Quassar »
ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ
