Αν αφεθώ και πω την πρώτη φράση που αβίαστα βγαίνει από το στόμα μου, αυτή θα ήταν: Κάποιος παίζει με το μυαλό μου.

Το ψέμα και η αλήθεια συνυπάρχουν σε ισόποσες δόσεις.
Το μασκάρεμα και η σκηνοθεσία για να "βγει" μια φωτογραφία (με μια υποθετική νύφη που τυλίχτηκε με την κουρτίνα), απέχει ακριβώς το ίδιο από την πραγματική προετοιμασία της νύφης (που μόλις έχει φορέσει το νυφικό της), μια στιγμή πριν βάλει τα γοβάκια της για να ξεκινήσει για την τελετή.
Δε νομίζω να μπορώ να μιλήσω με σιγουριά για το τι συμβαίνει.
Ξέρω ή καλύτερα γνωρίζω ότι αυτό μπορεί να το κάνει η φωτογραφία, η τέχνη, να διαστρεβλώνει σε τέτοιο βαθμό την πραγματικότητα, σπάζοντας τις σταθερές και βέβαιες συμβάσεις της (μας), ακροβατώντας πάνω στο τεντωμένο σχοινί της αμφιβολίας, φτιάχνοντας μια άλλη (πραγματικότητα), που δεν μπορεί παρά να υπάρξει, μόνο, μέσα στα δικά της διευρυμένα πλαίσια.

Μπορώ όμως να μιλήσω για εκείνο που καταλαβαίνω:
Σε μια στιγμή που ο χρόνος δε μετρά στην αέναη ευθεία - γραμμική κίνηση του προς το μέλλον (αφήνοντας πίσω το παρελθόν), αλλά σταματά(παγώνει), εκείνη στάθηκε εκεί, στο μέσο ακριβώς, ανάμεσα στο φως και στο σκοτάδι, η ίδια στη θέση της διαβατήριας τελετής του γάμου, λουσμένη κατά το ήμισυ στο φως και καλυπτόμενη η μισή από το σκοτάδι.
Ένας κόσμος (από το ανοιχτό παράθυρο) φαίνεται να την καλεί και ένα κόσμος βυθισμένος στο σκοτάδι φαίνεται να την αποχαιρετά.
Και όλοι εμείς οι θεατές μιας παράφορης πάλης, καλεσμένοι ενός μυστηρίου όπου τα πρόσωπα δεν έχουν καμία σημασία (θα μπορούσε να είναι μια γυναίκα που συναντάς στο δρόμο ή στη στάση, θα μπορούσε να ήταν μία από τις Κόρες του Ερεχθείου) θα γίνουμε μάρτυρες αυτής της τυραννικής πάλης με την τόσο αβέβαιη έκβαση.
Δε θα μάθουμε ποτέ ποιος επικράτησε, δε θα μάθουμε ποτέ ποιο ήταν το τίμημα που κατέβαλε.

« Τελευταία τροποποίηση: 19/05/2010 22:31 από Nikiforos »

Νικηφόρε σε ευχαριστώ. Το σχόλιό σου είναι καλύτερο από τη φωτογραφία.