Εγγραφή | Χάσατε τον κωδικό;

 
Forum
Κάτω

* Πληροφορίες χρήστη Αρχική | Ημερολόγιο | Σύνδεση | Εγγραφή
21 Νοέμβριος 2014, 18:26:28

  +  DPGR Virtual Community  
| | | | |-Ξένοι Φωτογράφοι (Συντονιστής: noe)

Σελίδες: [1] |   Κάτω
Αποστολέας
Θέμα: O Paul McDonough και η Ιθάκη του...  (Αναγνώστηκε 4988 φορές)
0 μέλη και 1 επισκέπτης διαβάζουν αυτό το θέμα.
image
****
Αποσυνδεδεμένος

Φύλο: Ανδρας
Μηνύματα: 669


"All things are photographable."


Προφίλ WWW
« στις: 28 Οκτώβριος 2011, 22:46:06 »

Οι "κακές" παρέες ενός φωτογράφου δρόμου...

Νέα Υόρκη 1968-1978




Paul McDonough
 
 
 BIOGRAPHY

  O Paul McDonough γεννήθηκε στο Portsmouth του New Hampshire.
Μετά το σχολείο, το 1958, μετακομίζει στη Βοστώνη και σπουδάζει ζωγραφική στο School of art της Νέας Αγγλίας. Το 1967, μετακομίζει στη Νέα Υόρκη και πιάνει δουλειά στον τομέα της διαφήμισης ενώ παράλληλα φωτογραφίζει επαγγελματικά αλλά διδάσκει και φωτογραφία στο Pratt Institute, Yale University, Cooper Union, Marymount College, Parsons School of Design και τέλος, στο Fordham University.
Έχει τιμηθεί με υποτροφίες από το National Endowment for the Arts και το  Guggenheim Foundation. Οι δουλειές του συμπεριλαμβάνονται σε πολλές δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές, όπως του ΜoMA (Museum of Modern Art),  και του New York Public Library. Ζει στο Μπρούκλιν με τη γυναίκα του και τα δυό του παιδιά.




  Αυτά αναφέρει εν ολίγοις το βιογραφικό του. Η αλήθεια είναι όμως πως
από μικρό παιδί έκανε κακές…παρέες και αυτό θα καθόριζε την πορεία του στη ζωή αργότερα.




  Στην παραπάνω φωτογραφία, αυτός που βοηθάει τη γιαγιά να διασχίσει το δρόμο
είναι ο Tod Papageorge. O McDonough είναι αυτός που χαμογελάει σε πρώτο πλάνο δεξιά. Tη φωτογραφία την τράβηξε ο Garry Winogrand.

  Στο Νηπιαγωγείο, γνωρίζει ένα διαολάκι που ονομάζεται Tod.
Tod Papageorge για την ακρίβεια. Συνέχισαν να είναι μαζί και στο δημοτικό
Κι όταν έκλεισαν τα δώδεκα, η οικογένεια Papageorge μετακομίζει σε ένα σπίτι ακριβώς απέναντι από αυτό του Paul! E, καταλαβαίνετε,. Κ***ς και βρακί τα πιτσιρίκια!
Μεγαλώνοντας, οι δρόμοι τους χώρισαν.  Σχέδιο και ζωγραφική στο School of Art
ο ένας  (Paul), Αγγλική φιλολογία ο άλλος (Tod).

O Paul, ψαχνόταν με τη ζωγραφική. Τελικά μια μέρα, όπως λέει και ο ίδιος:

«Κοίταξα ένα λευκό καμβά που βρισκόταν απέναντί μου και που έπρεπε να τον "γεμίσω" και ξαφνικά μου φάνηκε εντελώς άδειος. Συνηδειτοποίησα πως η φωτογραφία έξω στους δρόμους είχε να μου προσφέρει πράγματα και συγκινήσεις που δεν θα μπορούσα να τα φανταστώ  κλεισμένος μέσα σ’ ένα ατελιέ. Άρχισα λοιπόν να φωτογραφίζω τη Βοστώνη…»

  Το καλοκαίρι του 1964 μετακομίζει στο Κέμπριτζ  της Μασσαχουσέτης (Ματσα-τσούτσες) και πιάνει μόνιμα δουλειά σε ένα μεγάλο στούντιο φωτογραφίας.
Ήταν ήδη παντρεμένος με την πρώτη του γυναίκα και σχεδίαζαν να μαζέψουν αρκετά χρήματα για να περάσουν (πάντα φευγάτος) ένα χρόνο στην Ευρώπη με ένα αυτοκινούμενο τροχόσπιτο. Τελικά, αντί για την Ευρώπη, βρέθηκαν με το τροχόσπιτο στη Νέα Υόρκη!

  Εδώ θα πρέπει να αναφερθεί ο ρόλος του Papageorge.
Aπ’ ό,τι κατάλαβα,   Cool   κι ενώ ο Papageorge βρισκόταν ήδη στη Νέα Υόρκη
από το 1965 (είχε ξεκινήσει κι αυτός να φωτογραφίζει από το 1962) όπου παρακολουθoύσε σεμινάρια φωτογραφίας του Winogrand,
πρέπει να «έψηνε» τον ΜcDonοugh τρία χρόνια να μετακομίσει κι αυτός στη
Νέα Υόρκη και τελικά τα κατάφερε και ξανάσμιξαν πάλι!
Ο πιο σκληρός κριτικός φωτογραφίας που γνώρισε η ανατολική ακτή (για ρωτήστε και τους μαθητές του στο Yale και όπου αλλού δίδασκε)  Grin
θα γίνει ο μέντοράς του.














































































  Το ’65, τα μαθήματα του Winogrand τα παρακολουθούσε κι ένας άλλος.
Ο Joel Meyerowitz. Έτσι, κατέληξαν όλοι μαζί και οι τέσσερις να γίνουν αχώριστοι. “And so begun the transferring between souls” που λένε και οι Αμερικάνοι..


Σύχναζαν στο Café του MoΜΑ, που τότε το επισκέπτονταν τρεις κι o κούκος και οι συζητήσεις γύρω από τη φωτογραφία, έδιναν κι έπαιρναν.

  Φαίνεται πως ο Paul McDonough, βρήκε τελικά την Ιθάκη του.
Είναι προφανές πλέον πως η Νέα Υόρκη, ήταν (και συνεχίζει να είναι, έστω και σε μικρότερο βαθμό σήμερα) η «Ιθάκη» κάθε εκολαπτόμενου φωτογράφου δρόμου το ’60 και το ’70. Όλα εκεί «συνέβαιναν».
Όλοι από ‘κει περνούσαν.
Παρόλο που οι Winogrand και Meyerowitz ήταν γνωστοί στο ευρύ κοινό μέσα από εκδόσεις ή εκθέσεις, οι άλλοι δυο δεν θα πραγματοποιούσαν τη πρώτη τους έκδοση πριν το 2007!

Παρακάτω το βιβλίο του Paul McDonough






Θα κλείσω με κάτι που έχει πει ο
BlakeAndrews
:


   I like Paul McDonough's work quite a bit. This style is over 30 years old but it's still my favorite. I would choose a well-seen 70s style moment over just about any other type of photo. Not only is it my favorite to look at, but shooting 35 mm b/w is the heart of my daily practice.

I know I'm old fashioned. The attention of the photo world is now firmly elsewhere. Now the emphasis is on ideas and anyone who takes photos just for the sake of the photo is wasting their time. Folks like McDonough are left like forgotten detritus along the course of history…




Θα ξανακλείσω με κάτι δικό μου  Roll Eyes

  Το ΚαΨιΜι του ΜοΜΑ και ο Πάνος Κατσιμίχας! 
  Χθες βράδυ είδα ένα όνειρο…
Βρισκόμουν, λέει, στο ΚαΨι-Μί του MoMA, μαζί τους.
Τότε μπήκε μέσα μια όμορφη φωτογραφία.
Μα, πολύ όμορφη…Εξαιρετική

   Προχθές, στο MoMA τά ‘πινα
Με κάποιους κολλητούς μου
Γυρνώ και βλέπω πίσω μου
Δυο μάτια, δυο ματάκια
Γυρίζω στο δικό μου:
“Ρε Garry, τά ‘χει όλα»
«Yeah sure…” μου απαντάει
κι εκεί αρχίσαν όλααααα….



http://www.youtube.com/watch?v=--jKHPOcrPE&feature=BFa&list=FLXzXBK5uzK28QMnyWjwixKA&lf=mh_lolz
« Τελευταία τροποποίηση: 05 Νοέμβριος 2011, 09:31:57 από image » Καταγράφηκε

Οι ήττες είναι προσωρινές...


the image itself
Αξιολόγηση μηνύματος (8):
DeeperBlue
*****
Συνδεδεμένος

Φύλο: Ανδρας
Μηνύματα: 2173



Προφίλ WWW
« ΑΠΑΝΤΗΣΗ #1 στις: 18 Απρίλιος 2014, 16:52:21 »




Κάτι τέτοια αφιερώματα διαβάζονται με μιαν ανάσα!  προσκυνώ

Η προσέγγιση της φωτογραφίας δρόμου στην Αμερική διαφέρει τόσο έντονα απο τους ευρωπαίους που νομίζεις πως χωρίζει ένας Ατλαντικός Αισθητικής
Καταγράφηκε

mandragoras
*****
Αποσυνδεδεμένος

Φύλο: Ανδρας
Μηνύματα: 1117


δεν λεμε τιποτα..


Προφίλ WWW
« ΑΠΑΝΤΗΣΗ #2 στις: 19 Απρίλιος 2014, 12:04:39 »

μπραβο λουκα Cheesy χαιρετάω χαιρετάω
Καταγράφηκε

OLYMPUS OMD-EM-1
OLYMPUS OMD-EM-10
OLYMPUS EPL2
OLYMPUS EPM-1

SAMSUNG EX-1

LENS  OLYMPUS MFT 12-40mm2.8 14-42 RII  14-150  45mm1.8  25mm1.8   17mm 2.8
LENS OLYMPUS 4/3     ED 9-18    PANCAKE 25MM
LENS PANASONIC LUMIX 14-45   PANCAKE 14mm
LENS HOLGA 25mm

olympus om 10  + 28mm
alexfoto
***
Αποσυνδεδεμένος

Μηνύματα: 230


Προφίλ
« ΑΠΑΝΤΗΣΗ #3 στις: 19 Απρίλιος 2014, 12:23:31 »

-Πολύ ενδιαφέρων. Θα βάλω όμως και μια παράμετρο που πρέπει να προσέξουμε ιδιαίτερα στην φωτογραφία δρόμου.
-Στην Αμερική η κοινωνία είναι εξαιρετικά ανεκτική στην διαφορετικότητα και αυτό φαίνεται στον τρόπο ντυσίματος και συμπεριφοράς στο δρόμο, μπορείς να δεις έναν παππού π.χ. να φοράει ενδυμασία σούπερμαν... μέσα στο μετρό και κανείς να μην κοιτάει περίεργα, ή ένα κολλάν με γυμνά οπίσθια και καουμπόικες μπότες, (το έχω δει με τα μάτια μου!)..
-Αυτό δίνει ευκαιρία να βρεις θέματα παντού, σε αντίθεση με την δική μας πουριτανική κοινωνία που ντρέπεσαι να κάνεις οτιδήποτε ξεφεύγει από τις κοινωνικές νόρμες... (και όχι μόνο στο ντύσιμο αλλά και στη συμπεριφορά).
-Αυτός είναι και ο λόγος που είναι πρακτικά αδύνατο να βρεις τέτοιες φωτογραφίες από την χώρα μας και ανάλογες χώρες με ισχυρά κοινωνικά κόμπλεξ.
-Λέγοντας αυτά δεν θέλω βέβαια να μειώσω την αξία της ματιάς αυτών των φωτογράφων, αλλά χωρίς ''θέματα'', δηλαδή ενδιαφέροντες και διαφορετικές φιγούρες όπως αυτές που φαίνονται στις φώτο, είναι αδύνατο να κάνεις φωτογραφία δρόμου αυτής της αξίας.   
Καταγράφηκε
DeeperBlue
*****
Συνδεδεμένος

Φύλο: Ανδρας
Μηνύματα: 2173



Προφίλ WWW
« ΑΠΑΝΤΗΣΗ #4 στις: 19 Απρίλιος 2014, 13:09:39 »



Πιστεύω πως τη φωτογραφία την κουβαλά στο μυαλό του ο φωτογράφος. Το θέμα είναι δευτερεύον. Έχουμε αρκετούς πολύ δυνατούς φωτογράφους δρόμου στη χώρα μας που παράγουν εξαιρετικό υλικό, τόσο στην πρωτεύουσα όσο και στην επαρχία. Χρειάζεται εμείς να διακρίνουμε τα κάδρα μέσα στην καθημερινότητα.

Πριν κάτι μήνες ήρθε ένας αθηναίος φωτογράφος στο αγρίνιο και έβγαλε καταπληκτικό υλικό. Φωτογραφίες που οι ντόπιοι δεν βγάζουν όχι γιατι δεν υπάρχει το θέμα, αλλά γιατί εκείνοι δεν έχουν εξασκηθεί αρκετά ώστε να το διακρίνουν.

υγ: η διαφορετικότητα της Αμερικής είναι δεδομένη. Γιαυτό δε θα βγάλουμε ίδιο υλικό, αλλά ισάξιο και διαφορετικό
Καταγράφηκε

alexfoto
***
Αποσυνδεδεμένος

Μηνύματα: 230


Προφίλ
« ΑΠΑΝΤΗΣΗ #5 στις: 19 Απρίλιος 2014, 13:17:57 »

-Είχα αφήσει από έξω αυτό που μόλις είπες φίλε μου, πως και η κοινωνία μας έχει ένα δικό της χρώμα και άρα αυτό από μόνο του έχει την αξία του φωτογραφικά.
-Δεν λέω όμως αυτό, αυτό που λέω είναι πως το χρώμα στην δική μας περίπτωση είναι σταθερό και δεν έχει εναλλαγές. Έτσι κάποια στιγμή θα έρθεις σε κορεσμό.
-Αυτό που λες κι εσύ πως εσύ στον τόπο σου πλέον δεν βρίσκεις κάτι διαφορετικό. Τα θέματα στην φωτογραφία δρόμου δεν τα ''κουβαλάς'' αλλά τα βρίσκεις, σε άλλες μορφές τέχνης η φαντασία παίζει τον πρωταρχικό ρόλο, στην φωτογραφία δρόμου η μόνη προσωπική προσέγγιση είναι η γωνία και ο φακός που θα χρησιμοποιήσεις.
Καταγράφηκε
partis
Επισκέπτης
« ΑΠΑΝΤΗΣΗ #6 στις: 19 Απρίλιος 2014, 21:32:23 »


-Αυτό που λες κι εσύ πως εσύ στον τόπο σου πλέον δεν βρίσκεις κάτι διαφορετικό. Τα θέματα στην φωτογραφία δρόμου δεν τα ''κουβαλάς'' αλλά τα βρίσκεις, σε άλλες μορφές τέχνης η φαντασία παίζει τον πρωταρχικό ρόλο, στην φωτογραφία δρόμου η μόνη προσωπική προσέγγιση είναι η γωνία και ο φακός που θα χρησιμοποιήσεις.

συμφωνώ, έτσι είναι..
και να προσθέσω ότι οι αμερικανοί (προσωπικά δεν  μου λένε και πολλά) το μονο που πέτυχαν  με την glamourια και μια δόση action art , να δώσουν μια ώθηση στην βιομηχανία τις φωτογραφίας ,και να  διεισδύσουν στην  αγορά πουλώντας τα προϊόντα τούς , κάτι που δεν κατάφεραν (άργησαν) οι ανατολικοευρωπαίοι με τον μυστικισμό, και υπερρεαλισμό τους (τους φαγαν στην στροφή δηλαδή)
άντε και καλή επ-ανάσταση  χαιρετάω
Καταγράφηκε
DeeperBlue
*****
Συνδεδεμένος

Φύλο: Ανδρας
Μηνύματα: 2173



Προφίλ WWW
« ΑΠΑΝΤΗΣΗ #7 στις: 19 Απρίλιος 2014, 22:01:43 »



Glamour-ιά και action οι: Lange, Weston, DeCarava, Arbus, Meyer, Klein, Mann, Meatyard ??
Καταγράφηκε

partis
Επισκέπτης
« ΑΠΑΝΤΗΣΗ #8 στις: 19 Απρίλιος 2014, 23:47:15 »

Να μην παρεξηγηθω, δεν τους βαζω ολους στο ιδιο σακι…
Dorothea Lange, μεγάλη και σπάνια φωτογράφος, μοναδική!
Αλλά δεν θα φάμε στα μούτρα τον Winogrand ,Meyerowitz, McDonough, Meatyard, Mann…. έλεος!
(σε όποιον αρέσει η αμερικανική κουλ-τ-ούρα παω πασο…)
Καταγράφηκε
DeeperBlue
*****
Συνδεδεμένος

Φύλο: Ανδρας
Μηνύματα: 2173



Προφίλ WWW
« ΑΠΑΝΤΗΣΗ #9 στις: 20 Απρίλιος 2014, 14:09:10 »




Υπάρχουν σχετικά νήματα για τον Meatyard και τη Mann (για τη 2η δεν ειμαι σίγουρος) για να το συζητήσουμε εκτενώς. Προσωπικά τους θεωρώ πολύ πολύ μεγάλους φωτογράφους.
Καταγράφηκε

Σελίδες: [1] |   Πάνω
Μεταπήδηση σε: