Θα έρθω να συμφωνήσω με το momos, αν και θα προσθέσω και μια ακόμη γραμμή.
Αναγκαία φωτογραφικά δείγματα για να γίνουν κατανοητά τα επόμενα:
Υπάρχουν κι άλλες φωτογραφίες, μαζί και η φωτογραφία της εβδομάδας, όπου υπάρχει ένα χαρακτηριστικό που χρησιμοποιεί και εκμεταλλεύεται σχεδόν άριστα ο φωτογράφος.
Το στοιχείο της θεατρικότητας που το επιτυγχάνει με το φως, σα να πρόκειται για ένα spot - light ή προβολέα σκηνής που φωτίζει με ιδιαίτερη μαστοριά ένα σημείο και επιτυγχάνει να βάλει ένα στοιχείο μυθοπλασίας ή αφήγησης σε μια πολύ ενδιαφέρουσα σύνθεση. Και επειδή φαντάζομαι ότι μάλλον δεν κουβαλάει και ένα στούντιο στην πλάτη του, ο άνθρωπος έχει αποφασίσει τι κάνει και έχει ψάξει τον τρόπο να το κάνει.
Με άλλα λόγια αυτό που βλέπουμε, τόσο στις φωτογραφίες όπου υπάρχουν άνθρωποι πρωταγωνιστές ή σε κείνες που η απουσία τους δηλώνεται με πολύ αυστηρούς όρους (σε σημείο που το κάδρο να είναι πλημμυρισμένο με "απόντες" ανθρώπους) ο φωτογράφος "χτίζει" με ιδιαίτερη μαεστρία (και τραβώντας έναν πολύ μοναχικό ανηφορικό δρόμο, μακρυά από ευκολίες και άλλα τσαλίμια) το σκηνικό του.
Η συγκεκριμένη φωτογραφία είναι εξαιρετικά δύσκολο να μείνει εκτός του συνολικού πλαισίου. Η δουλειά έχει ενιαία - κοινά χαρακτηριστικά και άλλοτε πετυχαίνει περισσότερο, άλλοτε λιγότερο, όπως λέει και ο momos.
Περισσότερο από την κουβέντα που μπορεί να κάνουμε όλοι εμείς στη στη στήλη, είναι σημαντικό να αντιληφθούμε την πρόοδο, αλλά και την ενέργεια που καταθέτει ο φωτογράφος σε μια συγκεκριμένη διαδρομή.
Είναι περισσότερο σημαντικό να δούμε (ειδικά στο dpgr) ότι κάποιος δε βγαίνει και "πυροβολεί γιαγιάδες που δίνουν νερό σε παιδάκια εν μέσω αυτοκινήτων και πολύβοης πόλης", αλλά τον τρόπο, τη μέθοδο και την αυστηρότατη οργάνωση του υλικού, αλλά και τη συγκροτημένη σκέψη ενός φωτογράφου, που μόνο τυχαία κλικ δεν κάνει στο δρόμο ή στις πλατείες ή σε πορτρέτα ανθρώπων, όπως εύκολα μπορεί κανείς να διαπιστώσει στην γκαλερί του.
