Εγγραφή | Χάσατε τον κωδικό;

 
Forum
Κάτω

* Πληροφορίες χρήστη Αρχική | Ημερολόγιο | Σύνδεση | Εγγραφή
22 Δεκέμβριος 2014, 07:37:36

  +  DPGR Virtual Community  
| | | | |-Διαγωνισμοί DPGR (Συντονιστές: Dr_Michael, noe)

Σελίδες: 1 2 3 4 5 6 [7] |   Κάτω
Αποστολέας
Θέμα: Διαγωνισμός: «Περιβαλλοντικά πορτρέτα»  (Αναγνώστηκε 39087 φορές)
0 μέλη και 1 επισκέπτης διαβάζουν αυτό το θέμα.
DimitrisDelta
Όχι πλέον
Επίτιμο μέλος
****
Αποσυνδεδεμένος

Φύλο: Ανδρας
Μηνύματα: 3592

.


Προφίλ WWW
« ΑΠΑΝΤΗΣΗ #90 στις: 12 Απρίλιος 2011, 09:23:57 »

Συγχαρητήρια σε διακριθέντες και όλους τους συμμετέχοντες.

Μπράβο και στην επιτροπή που για άλλη μια φορά διεκπεραίωσε το έργο της.
Καταγράφηκε

spyridon
Επισκέπτης
« ΑΠΑΝΤΗΣΗ #91 στις: 12 Απρίλιος 2011, 14:11:28 »

Συγχαρητήρια

Σε διαγωνιζόμενους διακριθέντες κριτές.
Είχα δει τις φωτο που μπήκαν στον διαγωνισμό τις πρώτες εβδομάδες που μάλλον οι περισσότερες ήταν απογοητευτικές. Τώρα βλέπω το σύνολο και είμαι έκπληκτος με την ποιότητα πολλών δεκάδων φωτογραφιών που έλαβαν μέρος. Πιστεύω ότι οι 12 (τόσες είναι?) που μένουν στην γκαλερί τελικά αδικεί πάρα πολλές.

Επειδή κάθε τρεις και λίγο εμφανίζονται μέλη που ζητούν διαγωνισμούς με ψηφοφορίες θα πω και εγώ την δική μου 'αποψη. Αξιοκρατία στην τέχνη δεν είναι η δημοκρατία. Οι λίγοι και ειδικοί εδώ κάνουν καλύτερη δουλειά. Αυτή είναι η πραγματική αξιοκρατία. Οι λίγοι (κριτές) που είναι γνωστοί από πρίν (εχω βαρεθει να βλέπω διαγωνισμούς όπου οι κριτές ορίζονται μετά το πέρας της υποβολής φωτογραφιών), αποφασίζουν με όρους που έχουν οριστεί από πριν για τις καλύτερες φωτογραφίες. Βάζοντας στην ζυγαριά το όνομα και την υπόληψή τους που εδώ πολύ συχνά είναι και επαγγελματική. Αυτό το βάρος είναι πολύ μεγαλύτερο από οποιαδήποτε "δημοκρατική" ψήφο.
Καταγράφηκε
William Tell
KID A
Επίτιμο μέλος
****
Αποσυνδεδεμένος

Φύλο: Ανδρας
Μηνύματα: 1528


Προφίλ
« ΑΠΑΝΤΗΣΗ #92 στις: 02 Μάιος 2011, 15:33:13 »

Μετά το τέλος κάθε διαγωνισμού οι κριτές συνήθως γράφουν αποκλειστικά  για τις 3 πρώτες νικήτριες φωτογραφίες. Αυτή τη φορά σκεφτήκαμε να γραφτούν μερικά λόγια για φωτογραφίες που κέντρισαν το ενδιαφέρον των κριτών (θετικά η/ και αρνητικά) ανεξάρτητα από τη θέση που κατέλαβαν.

Για αρχή η φωτογραφία του μέλους Δημήτρης Αλεξόπουλος



Η δύναμη αυτής της εικόνας κατά την άποψη μου έγκειται στην ιδιόμορφη αμφισημία της. Η τεχνική και αισθητική αρτιότητα θα μπορούσαν ίσως να σπρώξουν την φωτογραφία προς πιο εφαρμοσμένα φωτογραφικά πεδία. Η έλλειψη της φυσικής παρουσίας παιδιών από το (παιδικό) δωμάτιο και το διφορούμενο ουδέτερο βλέμμα της μητέρας/ τροφού ( ;;!! ) όμως τροφοδοτεί τον θεατή με ερωτήματα. Ποία είναι τελικά αυτή η γυναίκα; Μια σύγχρονη Φόνισσα . Μια γυναίκα έγκυος στους πρώτους μήνες που περιμένει στο ήδη έτοιμο παιδικό δωμάτιο; Μια μητέρα που μόλις αποκοίμισε τα παιδιά της διαβάζοντας τους ένα παραμύθι;  Ο θεατής δεν θα το μάθει μάλλον ποτέ.

Η επόμενη φωτογραφία είναι του μέλους SavvKo



Αναμονή. Αναμονή. Αναμονή. 

Η κινηματογραφική χροιά αυτής της φωτογραφίας (αν και είναι προτέρημα της) μοιάζει να είναι και ίσως η μικρή της αδυναμία. Πως να μας δείξει άραγε και ο φωτογράφος το απόλυτο κενό και την πάλη με τον χρόνο και τις σκέψεις; Η υπόνοια του Πριν και του Μετά δίνει βαρύτητα και στις μικρές ανούσιες στιγμές ανάμεσα στα γεγονότα. Μήπως και η αναμονή ανάμεσα στα γεγονότα είναι και αυτή σημαντική; Φωτογραφικά πάντως είναι σίγουρα.

Angeleye



Ο Μεσαίωνας αν και φορτισμένος συνήθως με αρνητικές σκέψεις έδωσε στον Ευρωπαίο μεταξύ άλλων και μια σειρά από μικρές βελτιώσεις στην καθημερινή του ζωή. Από τα γυαλιά και τα...εσώρουχα μέχρι το προσωπικό/ ατομικό δωμάτιο. Μετά από την μεσολάβηση πολλών αιώνων το κεκτημένο του προσωπικού δωματίου μοιάζει να έχει μετατραπεί από ησυχαστήριο σε δωμάτιο απομόνωσης που κρατά τον έξω κόσμο μακριά. Πόσο παρατηρούμε τα ίδια μας τα δωμάτια όμως; Προσαρμοστήκαμε εμείς στο περιβάλλον μας η το περιβάλλον προσαρμόστηκε σε μας; Ακόμα και η επιλογή του κάθετου κάδρου που στριμώχνει την πρωταγωνίστρια στον καναπέ και σε συνδυασμό με τον... μοβ, σχεδόν πένθιμο,  χαμαιλεοντισμό της γυναίκας με το περιβάλλον της συνηγορούν στη δημιουργία μιας καθημερινής, ανούσιας αλλά και τόσο κλειστοφοβικής ατμόσφαιρας.

Για το τέλος μια μικρή παρατήρηση για μερικές εξόφθαλμες συμμετοχές.



Είναι φυσικά κατανοητές και θεμιτές οι απόπειρες επαναπροσδιορισμών όρων και η εισαγωγή καινοφανών στοιχείων. Καλό θα είναι όμως να έχουμε όλοι υπόψη μας τη...γλώσσα με την οποία μιλάμε εδώ που δεν είναι άλλη από την φωτογραφική. Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε πως η γλώσσα αυτή είναι φοβερά ελλιπής και αποσπασματική και όποιο και να είναι το φωτογραφικό μας επίπεδο θα πρέπει να κρατάμε μερικές σταθερές, το πλαίσιο στο οποίο κινούμαστε. Μια φωτογραφία του οτιδήποτε (τα μανεκέν των βιτρινών στην περίπτωση μας) θα μπορούσε να...προσαρμοστεί σε οποιανδήποτε διαγωνισμό με οποιανδήποτε τίτλο. Τα παραδείγματα είναι άπειρα. Σε ένα διαγωνισμό περβαλλοντικού πορτραίτου όμως η...απτή ανθρώπινη παρουσία ήταν απαραίτητη και αναγκαία.         
« Τελευταία τροποποίηση: 02 Μάιος 2011, 15:35:51 από William Tell » Καταγράφηκε
Αξιολόγηση μηνύματος (10):
anef
Επίτιμο μέλος
****
Αποσυνδεδεμένος

Φύλο: Ανδρας
Μηνύματα: 551



Προφίλ WWW
« ΑΠΑΝΤΗΣΗ #93 στις: 08 Μάιος 2011, 23:52:34 »

Προχωρώ κι εγώ με τη σειρά μου στο σχολιασμό μερικών φωτογραφιών από τον τελευταίο διαγωνισμό, στην ίδια λογική με τον William, δηλαδή με σκοπό να εκφράσω κάποιες σκέψεις για εικόνες που μου έκαναν εντύπωση αλλά και άλλες που με προβλημάτισαν.

Αρχίζω από την αρχή  Grin με την, πρώτη στην κατάταξη, εικόνα του koybi



Για μένα αποτελεί ένα καλό παράδειγμα αυτού που αποκαλείται σήμερα deadpan φωτογραφία, δηλαδή μια κάπως ανέκφραστη απεικόνιση του ανθρώπου στο περιβάλλον του που λειτουργεί περισσότερο ως τεκμηρίωση, ως κάποιο είδος ντοκουμέντου, ενταγμένο τις περισσότερες φορές σε μια σειρά παρόμοιων φωτογραφιών με κάποιο συγκεκριμένο θέμα. Αμέσως αναγνωρίζω στην εικόνα παραπομπές στο έργο του μεγάλου Sander, άσχετα βέβαια από το κατά πόσο ο koybi αναφέρεται συνειδητά σε αυτόν - άλλωστε οι δουλειές των μεγάλων φωτογράφων έχουν κατά κάποιο τρόπο περάσει σε ένα συλλογικό φωτογραφικό ασυνείδητο και μπορούμε να επηρεαζόμαστε από αυτές ακόμη και όταν δεν αναγνωρίζουμε ρητά αυτή την επίδραση. Μου αρέσει το αυστηρό κάδρο και ο τρόπος που ο φωτογράφος το οργάνωσε, εντάσσοντας σε αυτό όση ακριβώς πληροφορία χρειάζεται χωρίς να πέσει στον κίνδυνο του οπτικού θορύβου και την φλυαρίας. Επίσης, η κεντραρισμένη φιγούρα, ακόμη και αν ενοχλεί μερικούς οπαδούς του κανόνα των 2/3, λειτουργεί εδώ άψογα: ολόσωμη, με μια ελαφριά κλίση που ελαφρύνει τη μετωπική προσέγγιση του φωτογράφου, γεμίζει αρκετά το κάδρο με μια σίγουρη για τον εαυτό της παρουσία του εικονιζόμενου. Με μια έννοια αποτελεί τον ορισμό του περιβαλλοντικού πορτρέτου. Ίσως, η μόνη επιφύλαξη είναι ότι ταυτόχρονα είναι και πολύ safe επιλογή, δεν ρισκάρει, δεν πρωτοτυπεί (αν και το κυνήγι της πρωτοτυπίας έχει γίνει ένας καταναγκασμός που προσωπικά με ενοχλεί πολύ στη σύγχρονη φωτογραφία).

Η δεύτερη επιλογή μου για σχολιασμό είναι αυτή η εικόνα της Chistinas G. που μου άφησε ανάμικτα συναισθήματα:



Η πρώτη μου αντίδραση είναι πως έχει κάτι μαγικό, μια ατμόσφαιρα που εγώ ζητάω στη φωτογραφία. Είναι λιτή, φτιαγμένη με ένα-δύο υλικά αλλά εξαιρετικά φωτογραφική. Με παραπέμπει σε έναν από τους δικούς μου φωτογραφικούς "ήρωες" τον Todd Hiddo. Πάνω απ' όλα είναι το βλέμμα, το οποίο δένει εξαιρετικά με τη χρωματική ατμόσφαιρα και το χειρισμό του φωτός. Το κάδρο, μπορεί να πει κανείς έχει ίσως κάποια προβλήματα. Τα χέρια κόβονται κάπως αυθαίρετα, στη δεξιά γωνία προβάλλει ένας σκοτεινός όγκος (κουρτίνα ίσως) που κάπως αποσπά την προσοχή, αλλά με κάποιον τρόπο αυτά δεν μειώνουν τελικά τη δύναμη της φωτογραφίας (ίσως κιόλας να την ενισχύουν). Πολύ καλή εικόνα για μένα, και στον αντίποδα της πιο ψυχρής, αντικειμενικής καταγραφής του koybi παραπάνω. Αν εκείνη η εικόνα φλερτάρει με το "αντικειμενικό" ντοκουμέντο, εδώ έχουμε περισσότερο ένα "προσωπικό ντοκουμέντο". Επίσης, έχουμε το ρίσκο και την τόλμη που λείπει στην παραπάνω φωτογραφία. Είναι όμως περιβαλλοντικό πορτρέτο; Δεν είμαι σίγουρος ότι είναι από τις φωτογραφίες που μπορείς εύκολα να κατατάξεις, και ενώ αυτή είναι ίσως η δύναμή της γενικά, ειδικά (δηλ. στο πλαίσιο αυτού του διαγωνισμού που οι ξεκάθαρες προτάσεις εκτιμώνται περισσότερο) αυτό αποτελεί μάλλον αδυναμία ...

Προχωρώ στην εικόνα του/της stadr:



Μια φωτογραφία που ξεκινά με προοπτικές αλλά χάνει τη μισή της δύναμη στο δρόμο. Έχει και αυτή όμορφη ατμόσφαιρα, και μάλιστα δείχνει να μπορεί να συνδυάσει τις αρετές των δύο παραπάνω προσεγγίσεων: "αντικειμενικό" περιβαλλοντικό πορτρέτο με στοιχεία μιας ιδιαίτερης προσωπικής ματιάς του φωτογράφου. Όμως οι τεχνικές επιλογές λειτουργούν ενάντια στη φωτογραφία. Το κάδρο είναι αρκετά χαμηλό, τραβηγμένο θαρρείς λίγο πάνω από το πάτωμα. Σε τι χρειάζεται άραγε μια τέτοια τολμηρή, ανορθόδοξη λήψη από τα κάτω; Δημιουργεί μια αίσθηση ανισορροπίας και επιτείνει την αίσθηση της τεχνητής συνθήκης της φωτογράφισης - με άλλα λόγια αφαιρεί από την αληθοφάνεια και τη γνησιότητα της εικόνας. Επίσης οι φωτιστικές συνθήκες είναι και αυτές ανορθόδοξες - ο πίσω φωτισμός που ενισχύεται από την επιλογή του φωτογράφου να τραβήξει κόντρα στο φως αφήνοντας μάλιστα την κόντρα φωτεινή πηγή να κυριαρχεί στα αριστερά του κάδρου μου φαίνεται κάπως "αψυχολόγητη" ως προσέγγιση. Με αυτόν τον τρόπο χάνεται η καθαρότητα των προσώπων που σε μια τέτοια εικόνα είναι ζητούμενο. Κρίμα, γιατί θα μπορούσε να είναι μια καλή φωτογραφία.

Και τελειώνω με μια φωτογραφία που είναι ενδεικτική μιας δυσκολίας στην αποσαφήνιση του τι συνιστά τελικά φωτογραφία: η παρακάτω από τη Melissa



Που είναι εδώ το πορτρέτο, και δη περιβαλλοντικό; Ποιες από τις δύο φιγούρες έχουν άραγε φωτογραφικό ενδιαφέρον, είτε με την έννοια του φωτογραφικού γεγονότος είτε ως καταγραφή/πληροφορία; Αδυνατώ να δω που μπορεί να θέλει η φωτογράφος να εστιάσουμε τη ματιά μας. Βλέπω μόνο θόρυβο. Αν η φωτογραφία (ας πούμε η δημιουργική, όχι η αναμνηστική) έχει να κάνει με την επιλογή του φωτογράφου να αφαιρέσει στοιχεία από την πραγματικότητα ώστε να κατασκευάσει, μέσα στα όρια του φωτογραφικού κάδρου, μια δική του εκδοχή της "πραγματικότητας", εδώ η φωτογράφος αντί να αφαιρέσει, δηλαδή να εστιάσει, έχει αφήσει την πραγματικότητα να εισχωρήσει ολόκληρη και ακατέργαστη μέσα στο κάδρο της. 

 
« Τελευταία τροποποίηση: 08 Μάιος 2011, 23:55:06 από anef » Καταγράφηκε

Αξιολόγηση μηνύματος (7):
Σελίδες: 1 2 3 4 5 6 [7] |   Πάνω
Μεταπήδηση σε: