Ο
"Φωτογραφικός Χειμώνας της Φλώρινας" είναι αφιερωμένος στη μνήμη ενός καλού Φλωρινιώτη φωτογράφου, δάσκαλου της φωτογραφίας και
μέλους του dpgr, που δυστυχώς έφυγε πρόσφατα από κοντά μας, του Πέτρου Χρηστίδη.
Ο
Πέτρος Χρηστίδης, δάσκαλος στο επάγγελμα, γεννήθηκε στο Αμύνταιο το 1947 όπου και έμενε. Με τη φωτογραφία ασχολείτο από το 1975. Τις φωτογραφικές του γνώσεις τις απέκτησε μελετώντας κυρίως ξένα βιβλία και (ξένα και ελληνικά) περιοδικά, καθώς και παρακολουθώντας διάφορα σεμινάρια, κυρίως μέσω ΝΕΛΕ (Φλώρινα, Σκόπελος, Πτολεμαίδα, Θεσσαλονίκη, Κατερίνη).
Διετέλεσε μέλος της Ελληνικής Φωτογραφικής Εταιρείας (ΕΦΕ) και ιδρυτικό μέλος της Φωτογραφικής Ομάδας ΡΟΕΣ της Λέσχης Πολιτισμού Φλώρινας. Δίδαξε φωτογραφία στις ΡΟΕΣ και στη ΝΕΛΕ Φλώρινας και Αμυνταίου. Έχει εκθέσει έργα του ατομικά και ομαδικά σε: Αμύνταιο, Φλώρινα, Πτολεμαΐδα, Αρκτούρο Φλώρινας, Φωτογραφικό Κέντρο Θεσσαλονίκης, Ινστιτούτο Goethe Θεσσαλονίκης, Πολιτιστικό Σύλλογο «Μ. Αλέξανδρος» Έδεσσας, Κέντρο Φωτογραφίας Σκοπέλου, και μέσω ΕΦΕ σε τρεις πόλεις της Κίνας. Το φωτογραφικό του ιστορικό συμπληρώνουν οι θεματικές δουλειές "Τα νεοκλασικά της Φλώρινας", "Oι πλάβες", "Oρυχεία πληγές της γης", "Tα τρένα δε σταματούν πια εδώ", "Tο βλέμμα της νύχτας" και τα "Πορτρέτα". Έχει πάρει μέρος σε πολλούς φωτογραφικούς διαγωνισμούς στο εσωτερικό και εξωτερικό. (
H τρίτη δεξιά πάνω φωτογραφία βραβεύτηκε με το δεύτερο βραβείο στο διαγωνισμό του dpgr "Έγχρωμη φωτογραφία".)Για τα "Πορτρέτα" του με τον τόσο πρωτότυπο και πολυβραβευμένο τρόπο προσέγγισης του θέματος ο φωτογράφος αναφέρθηκε στο γενικό σκεπτικό του:
"Προσεγγίζω το πορτρέτο με μία τελείως διαφορετική ματιά, από αυτές που έχουμε συνηθίσει στα βιβλία για την ιστορία της τέχνης... Κανονικά το πρόσωπο θα έπρεπε να κυριαρχεί στην εικόνα. Εγώ το κρύβω. Ή μάλλον όχι, αντί να δείχνω το ίδιο το πρόσωπο, ασχολούμαι με τη φωτογραφία του, παρουσιάζω κάτι που αποκαλύπτει την αλήθεια περισσότερο απ ότι θα την αποκάλυπτε μία απ ευθείας φωτογραφία, μία απ' ευθείας και αδιαμεσολάβητη φωτογράφιση. Το πρόσωπο δεν φαίνεται κανονικά, παρά εικονικά. Το πρόσωπο αντικαθίσταται από την εικόνα του..."
"Η φωτογραφία του προσώπου που φωτογραφίζεται ξανά, είναι ένα κάδρο μέσα στο καινούργιο κάδρο. Με αυτόν τον τρόπο, διασπώ την φυσική ενότητα του ατόμου σε δύο. Ο δυισμός αυτός παραπέμπει στην πολυπλοκότητα του καθένα μας και γενικότερα στην αντιφατικότητα του ανθρώπου. Κανείς δεν είναι μόνο αυτό που φαίνεται, κανείς δεν είναι μόνο αυτό που θα μας έλεγε μία μόνο φωτογραφία..."
"Με αυτή την τεχνική προκαλώ τον θεατή να ασχοληθεί περισσότερο με το έργο, παίζω μαζί του, και τον καλώ να παίξει και αυτός, και με τη φωτογραφία, και με τον εικονιζόμενο σε αυτήν, και με το τι και ποιοι είμαστε. Ο θεατής επιθυμεί να διαβάσει αυτές τις εικόνες, να κατανοήσει το θέμα τους, να ανακαλύψει το χαρακτήρα του φωτογραφημένου,να καταλάβει που τον οδηγεί ο φωτογράφος. Καθώς το βλέμμα του θεατή, αναγκάζεται να κινείται από τη φωτογραφία του προσώπου, στο ίδιο το πρόσωπο, ένα εσωτερικό ταξίδι αρχίζει, στην αρχή μέσα στο κάδρο και στη συνέχεια και έξω από αυτό, χωρίς ποτέ να είναι σίγουρος ο θεατής της εικόνας αν τα δύο αυτά στοιχεία της είναι συμβατά."
