Antoine D'Agata

[anef]

Ακριβώς έναν χρόνο μετά το εργαστήριο του D’Agata, και άρα διατηρώντας μια χρήσιμη απόσταση από το τόσο έντονο συναισθηματικά φορτίο της συνάντησης μαζί του, θα προσπαθήσω να περιγράψω πολύ σύντομα μερικές πτυχές από την εμπειρία αυτή.

Πρώτα απ’ όλα, το «θέμα» του εργαστηρίου. Όπως είχε ανακοινωθεί το θέμα ήταν το stigma, που σύμφωνα με τον φωτογράφο «παραπέμπει στην ιδέα του τραυματισμού της σάρκας. Σε όλες αυτές τις σκηνές που φωτογραφίζω το σεξ είναι σαν πληγή. Θέλω να φτάσω στον πυρήνα των πραγμάτων ... θέλω να απαλλαγώ από κάθε τι ρομαντικό, να καταλήξω σε μια καθαρότερη μορφή έκφρασης». Και σύμφωνα με τους διοργανωτές «Πρόθεση του masterclass είναι να ωθήσει τους συμμετέχοντες στην προσέγγιση κι εξερεύνηση των προσωπικών τους ορίων, εμμονών και αντιφάσεων διαμέσου της φωτογραφίας». Όποιος έχει πάει σε κάποιο εργαστήριο φωτογραφίας θα γνωρίζει βέβαια ότι η θεματική περισσότερο δίνει μια κατεύθυνση, έναν γενικό προσανατολισμό, και δεν αποτελεί ζητούμενο για τις εργασίες των συμμετεχόντων. Για να το πω διαφορετικά, περισσότερο δίνει το στίγμα του φωτογράφου και των δικών του αναζητήσεων παρά διαμορφώνει αυστηρά το πλαίσιο στο οποίο θα πρέπει να κινηθούν οι συμμετέχοντες. Στην περίπτωση του D’Agata αυτό ήταν ακόμη πιο σαφές, καθώς αποδείχθηκε πάρα πολύ ανοικτός και επιδεκτικός σε εντελώς διαφορετικές από τη δική του προσεγγίσεις. Τονίζω τα προηγούμενα γιατί ακούστηκαν και γράφτηκαν αρκετά επικριτικά σχόλια σχετικά με την όποια (μη) σχέση των τελικών εργασιών με το παραπάνω θέμα. Όπως το βίωσα εγώ, στο μόνο σημείο που ο D’Agata επέμεινε με βάση την παραπάνω θεματική ήταν η προσπάθεια να μας σπρώξει στα φωτογραφικά (και όχι μόνο) όριά μας. Και αυτό μεταφράστηκε πολύ διαφορετικά για τον καθένα μας.

Ο D’Agata σαν δάσκαλος είναι απίστευτος. Πρέπει να πω ότι κατέβηκα στην Αθήνα έχοντας αρκετές επιφυλάξεις. Η δουλειά του μου αρέσει πολύ, έχω όμως αρκετές ενστάσεις για πτυχές του έργου του που μοιάζει να περιχαρακώνεται σε μια αυτοκαταστροφική εμμονή. Δεν έχω καμία αντίρρηση για τις ίδιες τις εμμονές, και μάλιστα για μένα «εμμονή» σημαίνει πολλές φορές και συνέπεια όταν μιλάμε για καλλιτεχνική δημιουργία. Ο D’Agata ακολουθεί το φωτογραφικό του πρότζεκτ, το οποίο θεωρώ ότι σε μεγάλο βαθμό είναι και προσωπικό πρότζεκτ, κάτι σαν πρότζεκτ ζωής, με γενναιότητα και σταθερότητα. Αυτό του το αναγνωρίζω, και όπως μπόρεσα να διαπιστώσω δείχνει μια αξιοζήλευτη νηφαλιότητα στην προσέγγισή του αυτή, κάτι εντυπωσιακό αν σκεφτεί κανείς πόση κατάχρηση ουσιών  περιλαμβάνει αυτό το προσωπικό του ντοκουμέντο. Η όποια επιφύλαξή μου είναι στο ίδιο το περιεχόμενο της φωτογραφικής του αναζήτησης, που εγκλωβίζεται νομίζω στην αυτοκαταστροφή. Ίσως πάλι να είναι αυτή η γοητεία του φωτογράφου: θα μπορούσε ένας «χαρούμενος» D’Agata να μας δώσει το ίδιο συγκλονιστικές εικόνες; Δεν είμαι σίγουρος. Η άλλη μου επιφύλαξη απέναντι στο εργαστήριο ήταν ότι αυτό που κάνω εγώ φωτογραφικά κινείται στον αντίποδα ίσως του φωτογραφικού έργου του D’Agata. Ξεκίνησα λοιπόν με την απορία αν θα μπορούσα να ωφεληθώ από μια τέτοια συνάντηση με έναν πολύ διαφορετικό κόσμο από τον δικό μου.

Αυτό που εισέπραξα ήταν με λίγα λόγια το εξής: Τόσο στην προσωπική επαφή όσο και στη θέση του ως δασκάλου, ο D’Agata είναι εξαιρετικά γενναιόδωρος. Μπορεί στη φωτογραφική (ή φωτογραφιζόμενη) ζωή του να είναι ένα τζάνκι, όμως στη σχέση του με τους συμμετέχοντες είχε αξιοζήλευτή καθαρότητα και οξύνοια στην προσέγγισή του, στα σχόλια και τις προτροπές του. Ακόμη και με όρους αντοχής ήταν ο πρώτος που ερχόταν και ο τελευταίος που έφευγε από τον χώρο του εργαστηρίου. Συνεπής, μεστός στα σχόλια, ευγενικότατος ακόμη και στην κριτική του, αλλά και αυστηρός στις απαιτήσεις του από τους συμμετέχοντες. Έδειχνε πραγματικό ενδιαφέρον για τη δουλειά του καθενός μας, σε όποιο επίπεδο και αν βρισκόταν αυτή, θυμόταν –και αυτό ήταν πράγματι απίστευτο- τι είχε φωτογραφίσει και ποιο ήταν το πρότζεκτ και o στόχος του καθενός μας και δεν μας άφηνε να φύγουμε αν δεν είχαμε ένα ξεκάθαρο πλάνο για το τι θα κάνουμε και πώς θα δουλέψουμε ώστε να έχουμε εικόνες για την επόμενη ημέρα.

Πέρα όμως από τη συνέπειά του, το σημαντικότερο που εγώ εισέπραξα από την προσέγγισή του ήταν η ικανότητά του να αναζητάει και να βοηθάει να αναδυθούν οι προσωπικές πτυχές στη δουλειά του καθενός μας. Προσπαθούσε να δει στις εικόνες κάτι από εμάς, από αυτά που είμαστε, που θέλουμε, που αναζητούμε, που αγαπάμε, που μισούμε, που, που, που … Δεν τον ενδιέφεραν τόσο οι τεχνικές μας δεξιότητες (αν και ήταν έτοιμος να εντοπίσει αδυναμίες ή να παινέψει τις δυνατότητές μας και σε αυτόν τον τομέα), όσο η φωτογραφική ειλικρίνεια, η αμεσότητα, η καθαρότητα στη φωτογραφική μας ματιά ανάλογα με το ποιοι είμαστε και τι ζητάμε από τη φωτογραφία. Με λίγα λόγια γιατί φωτογραφίζουμε. Και αυτό το έκανε με έναν πολύ γνώριμο για μένα τρόπο –μια που είμαι ψυχοθεραπευτής- τον οποίο όμως δεν περίμενα από έναν φωτογράφο. Δεν προέτρεχε να πει τη δική του άποψη, καλή ή κακή, αλλά άκουγε τον καθένα μας, προσπαθώντας να εκμαιεύσει εκείνες τις πληροφορίες που θα τον βοηθούσαν να καταλάβει καλύτερα τον φωτογραφικό αλλά και προσωπικό κόσμο μας. Με βάση αυτά που άκουγε, και όχι με μια προκατασκευασμένη δική του άποψη, διαμόρφωνε μια τελική προσέγγιση απέναντι σε αυτό που έβλεπε. Με λίγα λόγια πρώτα άκουγε και μετά έβλεπε.

Τι κατάφερε να παράξει αυτό το εργαστήριο; Από κυριολεκτικής άποψης μπορεί κανείς να το διαπιστώσει στο σχετικό τεύχος του wip όπου εκτίθενται οι δουλειές όλων  μας. Προσωπικά χάρηκα που το WIP αποφάσισε να δημοσιεύσει τα αποτελέσματα αυτού του εργαστηρίου, γιατί πίστεψα ότι μπορεί με αυτό τον τρόπο να δει κανείς μερικά τουλάχιστον από τα παραπάνω πράγματα. Σήμερα, έχω πια μεγάλες επιφυλάξεις. Βλέποντας και τα πολλά αρνητικά σχόλια που πήρε αυτό το τεύχος σκέφτομαι ότι ίσως να μην έπρεπε να δημοσιευθούν οι δουλειές μας. Και αυτό γιατί οι περισσότεροι αποφάσισαν να κρίνουν την παραγόμενη δουλειά όχι μέσα στο πλαίσιο ενός εργαστηρίου που διήρκεσε 5 ημέρες αλλά ως αυτόνομες δημιουργίες. Έδειξαν έτσι να περιμένουν την ποιότητα μιας δουλειάς που ίσως παίρνει 5 χρόνια και όχι 5 ημέρες για να φτιαχτεί. Από την άλλη, οι ίδιοι ή και άλλοι έκριναν πως οι δουλειές που παράχθηκαν μιμούνταν αφόρητα τον «δάσκαλο». Πρόκειται κατά τη γνώμη μου για αφόρητη υπεργενίκευση, αφού ένα καλοπροαίρετο μάτι θα έβλεπε ότι τουλάχιστον οι μισές δουλειές δεν έχουν καμία ξεκάθαρη συγγένεια με τον «δάσκαλο».

Μια τέτοια κριτική ήταν και του Γιάννη Στρατουδάκη, τόσο σε αυτό το φόρουμ (μερικά μηνύματα παραπάνω), όσο και στο καλό διαδικτυακό περιοδικό fmag. Η κριτική του κυρίως συνίσταται στο ότι η καλλιτεχνική εμμονή δεν «μεταλαμπαδεύεται» έναντι πληρωμής και ότι το τελικό προϊόν δεν είναι παρά ένας αχταρμάς, χαρακτηριστικός κατά την άποψή του της σύγχρονης καλλιτεχνικής φωτογραφίας. Δεν θέλω αυτή τη στιγμή να μπω στην ουσία των επιχειρημάτων αυτών, παρά μόνο αν ανοίξει πάλι μια τέτοια συζήτηση. Θέλω μόνο να εκφράσω τη δική μου έκπληξη, αλλά και πίκρα όταν διαβάζω τα σχόλιά του, κυρίως στο fmag, που αποδίδουν με μια αβάσταχτη ευκολία, λίγο πολύ το χαρακτηρισμό του πρόβατου ή του παντελώς ανυποψίαστου οπαδού στους συμμετέχοντες γιατί υποτίθεται μιμήθηκαν τον D’Agata σαν «ξαναμμένες μαϊμούδες», όπως χαρακτηριστικά μας αποκαλεί. Μάλιστα, υπάρχει και ένας χαρακτηρισμός που αφορά άμεσα τη δική μου δουλειά (και όχι μόνο αυτά που έκανα στο εργαστήριο): τα «πορτρέτα ζόμπι». Γράφει λοιπόν ο Στρατουδάκης για τα «πορτρέτα τύπου Ζόμπι, με τη δήθεν πολυεπίπεδη ψυχανάλυση του φωτογραφημένου», κάτι που προφανώς στοχεύει τη δική μου δουλειά αφού μόνο εγώ είχα πορτρέτα στο τεύχος αυτό και επίσης συνέδεσα ρητά την προσέγγισή μου με τη δουλειά μου ως ψυχοθεραπευτή.  Δεν έχω καμία διάθεση να υπερασπιστώ τη δουλειά μου, ή να μπω σε μια αντιπαράθεση ως θιγόμενος. Έχω αρκετά κατασταλαγμένη γνώμη ώστε τέτοιου είδους επιθέσεις και προσβολές (και όχι απλές κριτικές) να μην με αποδιοργανώνουν. Δυστυχώς όμως τέτοια σχόλια προσβάλλουν και όσους μου έκαναν την τιμή να τους φωτογραφίσω, καθώς ο απίστευτης ελαφρότητας δημόσιος λόγος του Στρατουδάκη τους αποκαλεί ζόμπι. Αν κάτι μου έμαθε η συνάντησή μου με έναν τόσο καταξιωμένο φωτογράφο σαν τον D’Agata είναι ο σεβασμός και η νηφαλιότητα στην προσέγγιση του άλλου, μάλιστα από έναν άνθρωπο που η ζωή του είναι μέσα στις ουσίες και τις καταχρήσεις. Θα περίμενα και από ανθρώπους που τουλάχιστον δεν παίρνουν τόσα ναρκωτικά να είναι πιο νηφάλιοι στις εκτιμήσεις τους.

[J. Stratoudakis]

Ανεφ η κριτική δεν πρέπει να σε σοκάρει.
Ανεφ ο λαικισμός πρέπει να σε σοκάρει.
Ανεφ η ελευθερία του λόγου κατακτήθηκε δύσκολα.
Ανεφ την ελευθερία του λόγου την έχεις κι εσύ.
Ανεφ δεν είμαστε μωρά αλλά σκεπτόμενοι άνθρωποι, γεμάτοι αδυναμίες αλλά και με τις σωστές ή λανθασμένες αντιλήψεις μας επιθυμούμε έναν κόσμο λίγο καλύτερο.

Απο τη δεκαετία του 50, ξεκίνησε συστηματικά μια ανατροπή της κουλτούρας διαφορετικών λαών που ανήκαν -και ανήκουν- σ'αυτό που λέγεται Δυτικός κόσμος, αλλα και η μετατροπή της εκάστοτε κουλτούρας σε ένα πιο συγκεκριμένο μοντέλο βασισμένο σε δυο-τρεις  πολύ προσεκτικά δομημένους παράγοντες. Αργά αλλά σταθερά, μέσα σε 60 χρόνια, οι σχεδόν δυο γενιές που πέρασαν, μετατράπησαν σε σεξοκαταναλωτικά πλάσματα, βουτηγμένα όλο και περισσότερο στην πληροφορία αλλά με όλο και λιγότερη αυτοεκτίμηση, κριτική σκέψη και καλλιέργεια.
Το αποτέλεσμα είναι ορατό, μπροστά στα μάτια μας. Τα παιδιά σήμερα χρησιμοποιούν λέξεις ή σεξουαλικά υπονοούμενα περίπου σε ποσοστό 50% στον καθημερινό τους λόγο. Τα παιδιά σήμερα δέχονται απίστευτα μεγάλες ποσότητες πληροφορίας αλλά αδυνατούν να τις ταξινομήσουν. Τα παιδιά σήμερα καταναλώνουν περισσότερο απο κάθε άλλη γενιά διότι οι επιθυμίες του παρελθόντος έχουν μετατραπεί ψευδώς σε ανάγκες. Ο κινηματογράφος και η τηλεόραση που ηγούνται της στρατηγικής διαμόρφωσης της κουλτούρας προσφέρουν αφθονο sex & drugs και φυσικά ατελείωτη βία κάθε μορφής. Φυσικά η βιομηχανία της Τέχνης δεν θα μπορούσε να λείπει απο το χορό.
Δεν θα το αναλύσω περισσότερο διότι δεν έχω ούτε τον χρόνο αλλά ούτε και τη διάθεση να κοκορομαχήσω για ένα τόσο σοβαρό θέμα υπο συνθήκες πληκτρολογίου.

Είτε είμαι σωστός στην εκτίμησή μου, είτε λάθος, ο D'agata δεν είναι παρά ένας ακόμα υποβολέας αυτής της τάσης για μεταμόρφωση (κι ας την ονομάζουν "απελευθέρωση"). Και οι υποβολείς μη νομίζεις ότι απαραίτητα είναι ψεύτικοι ή ξέρουν ότι μπορεί να κάνουν κακό. Φυσικά ο άνθρωπος αυτός μπορεί να είναι γνήσιος. Πραγματικά να ζει αυτό που κάνει. Να εργάζεται προσπαθώντας να καταπνίξει ή να αναδείξει μια εμμονή του. Απο την άλλη μεριά θα πρέπει να λάβω υπόψην τους πολύ διαφορετικούς λόγους που ανάγκασαν το Μάγκνουμ να τον εντάξει στο δυναμικό του. Αυτός αλλά και ο Parr έγιναν οι γέφυρες για να συνδεθεί το πρακτορείο με τις... νέες τάσεις της Τέχνης. Ο Γκέμπελς είχε ανακαλύψει 60 χρόνια νωρίτερα την απίστευτη δύναμη των πυρήνων.  Οι παλιές μέθοδοι προπαγάνδας έφερναν ελάχιστα αποτελέσματα με τεράστιο κόστος. Οι πυρήνες όμως θα μπορούσαν να προσφέρουν κάτι εντελώς νέο. Προσέφεραν προστασία στην πηγή της πληροφορίας εφόσον αυτή δεν εκτίθετω, και λειτουργούσαν παράλληλα σε οριζόντιο άξονα "βομβαρδίζοντας" απο πολλές πλευρές το κοινωνικό σύνολο. Πέτυχαν λοιπόν όπως αποδείχθηκε, την είσοδο κατευθείαν στο μυαλό των ανθρώπων, χωρίς τη χρήση βίας (φαινομενικά).
Αλλά απο την άλλη μεριά  αυτά όλα μπορεί να είναι στο μυαλό του φαντασμένου σεναριογράφου Γ. Στρατουδάκη.

Η κριτική μου ήταν τριτοπρόσωπη και  πρωτοπρόσωπη. Προφανώς δεν κατανόησες ότι δεν αποδοκίμασα προσωπικότητες αλλά ιδιότητες. Αν και σε έχω για περισσότερο σκεπτόμενο άτομο, μπορεί μέσα στην ενόχληση που ένιωσες (κακώς αν θες τη γνώμη μου) να μην μπήκες στην ουσία της κριτικής μου κι ας είναι γραμμένη απλοϊκά και γεμάτη γενικεύσεις όπως λες. Απέναντι σε ένα γενικό κακό μόνο με γενικεύσεις μπορουμε να αντισταθούμε όμως.

Αν και σου το γράφω εδώ, στο φορουμ και δεν σου στέλνω προσωπικό μήνυμα, θα πρέπει να σε ενημερώσω πως δεν ενδιαφέρομαι να μπω σε διάλογο διότι δεν πιστεύω σε συζητήσεις ουσίας, που βασίζονται στο πληκτρολόγιο. Νομίζω ότι τη σημασία της διάδρασης μέσω φυσικής παρουσίας την γνωρίζεις καλύτερα απο μένα. 

Επίσης δεν μου αρέσουν οι φωτογραφίες σου  Τις θεωρώ δήθεν. Αν και μπορεί να είναι πιο γνήσιες απο μένα...

[mitsos1]

και να που ερχεται η ωρα των ''αναγκων''. με ποιον θα παω και ποιον θα αφησω..

J. Stratoudakis ειχες γραψει καποια στιγμη, καπου, κατι. καιρος να το χρησιμοποιησω.
''Γενικά η Τέχνη έχει να κάνει πρώτα με το ΕΓΩ και μετά με το ΕΜΕΙΣ αλλά ιδιαίτερα η Φωτογραφία είναι μια τελείως "μοναχική" τέχνη, άρα είναι λογικό ακόμα και σε συζητήσεις περι αυτής να προβάλλονται τα ΕΓΩ με φωτεινά γράμματα.''

μιας και αρχισαμε να κρινουμε λοιπον ο ενας τον αλλον (και εμμεσα τους εαυτους μας) θα πω το εξης. δεν μ αρεσουν συνολικα οι φωτογραφιες σου γιαννη. θεωρω οτι βρηκες ενα ''κολπο'' να χρησιμοποιεις το χρωμα ευχαριστα και τους-τα τεκταινομενα σε μια ποιητικη φορμα, κατι σαν συνταγη. επισης δεν μ αρεσουν του anef συνολικα για αλλους λογους. εχω αναφερθει κατα καιρους οτι δεν μ αρεσουν συνολικα και οι φωτογραφιες του d'agata, πολυ περισσοτερο του parr. μ αρεσουν μονο οι φωτογραφιες μου (τις βρισκω πιο αυθεντικες ) και το φωτογραφικο μου ''εγω'' στο συνολο και τιποτε αλλο

τι γινεται ομως..
οι φωτογραφιες μου ειναι παραστασεις μου και εκ των πραγματων δεν μπορουν να με μαγεψουν γιατι περικλειουν μεσα στην στιγμη τους, επιπλεον πραγματα που ηδη γνωριζω σαν δημιουργος τους. ειναι για πεταμα λοιπον, οσο αφορουν εμενα.
επισης ο φωτογραφικος μου λογος (και μιλαω συχνα) ειναι μια ταξινομηση λογου αλλων. ποιων αλλων? καταληγω..
δεν μπορω να ζησω χωρις την παραγωγη μελλοντικων φωτογραφιων του ντ αγκατα, παρρ, ανεφ, στρατουδακη (τυχαια αναφερθηκαν αυτα τα ονοματα λογω συζητησης, αυτα χρησιμοποιω μόνο). ειδικοτερα για στρατουδακη και ανεφ (κλπούς εδω μεσα),με ενδιαφερει και ο παραγωγικος περι-φωτογραφιας λογος τους.

δεν ξερω αν εγινα κατανοητος σε σχεση με το ''διαβασμα'' των 2 προηγουμενων σχολιων, και θα το πω πιο λιανα. το ''εγω'' των αλλων πρεπει να μας νοιαζει. δεν ειμαστε τιποτα ο ενας χωρις τον αλλον και δεν εχουμε περιθωρια να λειπει κανεις απο την γιορτη της φωτογραφιας

EDIT=φυσικα και κραταω τα λεγομενα του anef που ηταν παρων οσον αφορα το φωτογραφικό masterclass , φυσικα και κραταω το κτυπημα-καμπανακι του stratoudakis γενικως και ασχετα απο το συγκεκριμενο σεμιναριο.

[Nikiforos]

Ο ελεύθερος λόγος χρειάστηκε αιώνες για να γίνει συνείδηση και κατάκτηση των λαών, αλλά βλέπουμε πως ο δημαγωγικός λόγος που δε χρειάστηκε ούτε ένα λεπτό μέσα στην ιστορία της ανθρωπότητας, έχει πάντα των πρωτοκαθεδρία. Το ζούμε άλλωστε αυτό τόσο έντονα τα τελευταία 2 χρόνια στην Ελλάδα που οι διακρίσεις και οι διαχωρισμοί να έχουν γίνει "πρώτη φύση" μας, σε τέτοιο βαθμό, που χωρίς τον "κακό άλλο" (έτερο) - ο οποίος καταγγέλεται από το δημαγωγικό μας λόγο -  να μην μπορεί να υπάρξει ο "καλός (έντιμος, αγαθών προθέσεων κλπ κλπ) εαυτός" μας.

Εμένα λ.χ. με εκνευρίζουν αφόρητα τα watermarks πάνω σε μια πολύ χαμηλής ανάλυσης φωτογραφία. Ειδικά με ενοχλούν αυτά που καταλαμβάνουν όλη την επιφάνεια της φωτογραφίας. Φτάνω στο σημείο να μη βλέπω πια τη φωτογραφία, αλλά μόνο τα γράμματα.
Τα watermarks μου λένε κάτι πολύ συγκεκριμένο για το φωτογράφο και για το τι πιστεύει για την αφεντιά του και το έργο του. Θα μου πει κανείς δικαίωμά του είναι, ασφαλώς και είναι έτσι, είναι όμως και δικό μου δικαίωμα να λέω ότι δε μου αρέσουν, ειδικά όταν μου θυμίζουν τα watermarks του Magnum (τα οποία επίσης δε μου αρέσουν).

Στο δια ταύτα: Το καλύτερο δεύτερο πράγμα (γιατί το πρώτο είναι η ίδια η φωτογραφική διαδικασία) που μπορεί να κάνει κάποιος που τον ενδιαφέρει η φωτογραφία και δη η φωτογραφία που ονομάζουμε καλλιτεχνική ή δημιουργική έκφραση, είναι τα workshop ή σεμινάρια φωτογράφισης και κριτικής στα ελληνικά. Ειδικά με κάποιους σπουδαίους δασκάλους - φωτογράφους. Έχει μόνο κέρδος όποιος συμμετέχει, πρώτα ως άνθρωπος και μετά ως φωτογράφος.
Τα υπόλοιπα (κριτικά και άλλα με στόμφο δοσμένα λχ για το υψηλό κόστος ή τα φράγκα που βγάζουν κλπ κλπ) για μένα είναι παπαρολογίες και αφόρητοι και απόλυτα πληκτικοί εγωισμοί.

Αγαπητέ Αντρέα (anef) με μεγάλη χαρά θα ακούσω και τη συνέχεια από την εμπειρία (και τη γνώση) που αποκόμισες από το σεμινάριο.

[mitsos1]

Ο ελεύθερος λόγος χρειάστηκε αιώνες για να γίνει συνείδηση και κατάκτηση των λαών, αλλά βλέπουμε πως ο δημαγωγικός λόγος που δε χρειάστηκε ούτε ένα λεπτό μέσα στην ιστορία της ανθρωπότητας, έχει πάντα των πρωτοκαθεδρία.

που το βλεπουμε nikiforos συγκεκριμενα στα τελευταια σχολια? γιατι οταν αναφερεσαι αοριστα σε δημαγωγικο λογο, μηπως δημαγωγεις ο ιδιος?

και να που ερχεται η ωρα των ''αναγκων''. με ποιον θα παω και ποιον θα αφησω..

δυστυχως αρχιζουν τα στρατοπεδα. η με τον εναν ή με τον αλλον.
στο δια ταυτα. τα workshop μονο καλο κανουν   τελεια και παυλα.
οι μεγαλοι φωτογραφοι τρεχανε στα workshop. ο προσφατα αναγνωρισμενος Rimaldas Viksraitis workshop-ιαζε μπεκροπινοντας..

πραγματικα αναρωτιεμαι τι συζηταμε, τι μας αφηνουν καποιοι να συζητησουμε...
τελος απο μενα.

[Nikiforos]

Ουφ πολύ μεγάλη κούραση ...
Ό,τι καταλαβαίνεις Μήτσος, από το χεράκι δε θα πάρω κανέναν ...

Επ' ευκαιρίας:
Τα εύκολα συνθήματα ομόνοιας και ειρήνης, είναι εξίσου πληκτικά, για να μην πω δημαγωγικά, οφείλω να σου πω.

[mitsos1]

κι εγω σ ευχαριστω για την συζητηση επι της ουσιας..
κραταω λοιπον οτι ο στρατουδακης πρεπει να αρχισει να παιρνει ναρκωτικα και ο ανεφ  εχει ''δηθεν'' φωτογραφιες.
ο,τι καταλαβαινεις κι εσυ..

[anef]

Ανεφ η κριτική δεν πρέπει να σε σοκάρει.

Stratoudakis δεν με σοκάρει καμιά κριτική.
Με σοκάρει η, σε βασανιστικό βαθμό, αβασάνιστη ευκολία με την οποία προσπαθεί ένας ατεκμηρίωτος λόγος να γίνει με το ζόρι κριτική.

Όλο το υπόλοιπο σεντόνι που παραθέτεις είναι για μένα άσχετο με το θέμα μας, και ως κοινωνική ανάλυση παντελώς αστήρικτη και γεμάτη κοινοτοπίες και κλισέ. Επειδή προβάλεις έναν λόγο περισπούδαστο, φοβάμαι πως αν αυτό ήταν γραφτό ενός φοιτητή μου θα τον έκοβα με 2 ασυζητητί (και πρέπει να σου πω ότι γενικά είμαι πολύ επιεικής δάσκαλος στις ανθρωπιστικές και κοινωνικές επιστήμες που διδάσκω για πάνω από μία δεκαετία).

ΥΓ. Οι φωτογραφίες σου εμένα πάντως μου αρέσουν αρκετά, η προσωπική σου έπαρση όμως καθόλου.

[mitsos1]

διαφωνω καθετα με τα τελευταια σχολια.
ο νικος οικονομοπουλος λεει συνεχεια. ''η φωτογραφια για μενα''
ενταξει, εμεις που μιλαμε πιο συχνα, δεν μπορουμε σε καθε γραμμη να βαζουμε το ''για μενα''.
δημαγωγος-ξεδημαγωγος πρεπει να μιλαμε για εμας.
αλλιως μιλαμε για τους αλλους. ειτε λεκτικα ειτε φωτογραφικα.
και η αληθεια ειναι οτι σεβομαι ολους τους συγκεκριμενους ομιλωντες.
κι ας ξαναθεωρηθει αυτο δημαγωγικο.

[image]

ο νικος οικονομοπουλος λεει συνεχεια. ''η φωτογραφια για μενα''

Μήτσο δεν το είπα έτσι. Και βέβαια για μένα (για σένα κτλ) υπάρχει μόνο η δική μου φωτογραφία. Αυτό είναι σωστό.
Αυτό που εννοούσα παραπάνω είναι πως δεν πρέπει να προσπαθούμε να πείσουμε (ή να επιβάλλουμε) τους άλλους πως μόνο η δική μας άποψη περί φωτογραφίας είναι η σωστή και μόνο. Πρέπει να είμαστε (ή να γίνουμε) ικανοί να μπορούμε να αναγνωρίσουμε ποιοι είναι πραγματικοί φωτογράφοι ή όχι, άσχετα με το αν κάνουν "διαφορετική" φωτογραφία από τη "δική" μας, και άσχετα αν μας αρέσουν οι φωτογραφίες τους ή όχι.
Απαραίτητη προϋπόθεση βεβαίως-βεβαίως, να μιλάμε για...φωτογραφίες (βεβαίως βεβαίως)
Να υπάρχει δηλαδή μια κοινή βάση, αφετηρία.
Ο Οικονομόπουλος, δεν σχολιάζει ποτέ συναδέλφους, όπως λέει ο
ίδιος ...

[anef]

Μήτσο μου να με συμπαθάς αλλά δεν σε καταλαβαίνω.
Το θέμα δεν είναι να πούμε απλά ποιανού φωτογραφίες μας αρέσουν περισσότερο ή λιγότερο...

Έχω την πεποίθηση ότι όταν κάποιος γράφει δημόσια, και μάλιστα με ένα ύφος πεφωτισμένου που αποκαλύπτει τις αλήθειες που μέχρι τότε αγνοούσαν οι πτωχοί κοινοί θνητοί, θα πρέπει να εκτίθεται και στην κριτική. Ε, λοιπόν ο λόγος του κυρίου Στρατουδάκη μπορεί να φαίνεται ουάου σε ανθρώπους 18 ετών που μέχρι σήμερα έχουν ακούσει μόνο τον καθηγητή τους στο λύκειο να τους διδάσκει έκθεση ιδεών, στα δικά μου όμως αυτιά που έχουν βασανιστεί λίγο περισσότερο στον διεπιστημονικό λόγο ακούγονται απλά και μόνο σαν ΜΠΟΥΡΔΕΣ!

Και ο λόγος που αντιδρώ με τέτοιο τρόπο δεν είναι επειδή μου ασκήθηκε κριτική. Έχω ακούσει πολύ πιο σοβαρά πράγματα από το ότι σε κάποιον δεν αρέσουν οι φωτογραφίες μου. Η αντίδρασή μου είναι απέναντι στην έπαρση του τίποτε. Γιατί ο Στρατουδάκης μπορεί να έχει φωτογραφικό μάτι, όπως λέει και ο Image, αλλά όταν πιάνει την ανάλυση περί δυτικού κόσμου, σεξ και Γκέμπελς (ω τι συνδυασμός) δεν κάνει τίποτε άλλο παρά να αμπελοφιλοσοφεί και να αντιμετωπίζει το dpgr σαν το φωτογραφικό του καφενείο. Και επειδή δεν θέλουμε να είμαστε τα πρόβατα του κυρίου D'Agata (που τουλάχιστον είναι και μέγας και τρανός) δεν θα γίνουμε ούτε τα πρόβατα του κυρίου Στρατουδάκη που για την ώρα το μόνο κοινό με το πρακτορείο του Antoine είναι η χρήση water arks στις φωτογραφίες τους. Ήμαρτον πια!

[Nikiforos]

Έχω την εμπειρία αρκετών σεμιναρίων. Και πολύ περισσότερων διαλέξεων ή παρουσιάσεων.
Και δεν υπήρξε ούτε μία φορά που να λυπηθώ τα λεφτά μου. Αντίθετα μακάρι να είχα περισσότερο χρόνο και περισσότερα χρήματα να διαθέσω. Ό,τι καλύτερο και δημιουργικότερο έχω κάνει.
Αυτό σαν πρώτη δήλωση, γιατί αρκετές φορές έχουμε ακούσει διάφορα εδώ στο dpgr, περί δημοκρατίας και άλλα ωραία και ευγενικά (δωρεάν πάντα) που αφορούν τη διδασκαλία, την ίδια στιγμή, που οι συζητήσεις για φακούς και άλλα συναφή που στην πλειοψηφία των περιπτώσεων θα στολίσουν τα ράφια μας, δίνουν και παίρνουν (και θα είχε πολύ ενδιαφέρον να κάνουμε ένα άθροισμα για πόσες χιλιάδες € μηνιαίως κάνουμε λόγο στο forum για πραγματικές, μελλοντικές ή υποθετικές αγορές εξοπλισμού, ενώ θεωρούμε ότι ένα σεμινάριο 200 ή 500 ή και 1000 € εξωφρενικό).


Το δεύτερο έχει να κάνει με την ίδια τη διδασκαλία κριτική των διαφόρων εισηγητών: κανείς, μα κανείς, ουδέποτε, ακόμη κι όταν ήταν υπεύθυνος μεγάλης γκαλερί της Νέας Υόρκης (και έβαζε ως απαραίτητο κριτήριο και το ευ - πώλητο, συγνώμη για την αδόκιμη έκφραση) δεν είπε ποτέ κάτι σε στυλ "αξιώματος" και μόνης "αλήθειας".
Απεναντίας το "μου αρέσει και το δε μου αρέσει" ήταν η αρχή και το τέλος της κουβέντας. Το "καταλαβαίνω πολύ καλά τι κάνεις, αλλά δεν είναι του γούστου μου" ή το "είναι συγκροτημένο και ώριμο, άσχετα αν εμένα δε μου αρέσει" είναι κουβέντες που ακούς από ανθρώπους που έχουν άποψη και θέση για τη φωτογραφία.
Από κει και πέρα, έγκειται στη δυνατότητα μετάδοσης του εισηγητή - δασκάλου και κυρίως έγκειται στη δυνατότητα να δεχτεί και να επεξεργαστεί το μήνυμα ο ακροατής -  φωτογράφος.
Μην μπερδευόμαστε με αυτά που βλέπουμε στο διαδίκτυο σε φωτογραφικά site και άλλες παρόμοιες σελίδες κριτικής ή παρουσιάσεων. Καμία απολύτως σχέση και καμία απολύτως ουσία (στις περισσότερες των περιπτώσεων, ας μη γελιόμαστε).

Συνήθως τα σεμινάρια "δουλεύουν" για πολύ καιρό μέσα στο μυαλό και στη ψυχή του φωτογράφου. Και τα πράγματα έρχονται και "κουμπώνουν" συν τω χρόνω.

[mitsos1]

διονυση image ο Νικος δεν το κανει, αλλα το εκανες εσυ. αυτο ειναι το προβλημα μου.
image και ααω, ειναι ο προσδιορισμος της ελληνικης φωτογραφιας για μενα.

anef, o στρατουδακης (νομιζω συμφωνεις) δεν ειναι ο χειροτερος εδω μεσα. το πιθανοτερο, πολλοι συμφωνουν, να κανω την μεγαλυτερη ζημια,εγω.

αυριο θα ανοιξω ενα νεο τοπικ περι προσδιορισμου φωτογραφιας. αν και προσωπικα την εχω καταλαβει μεσα μου, και απο  εσας τους δυο, τοσα χρονια εδω μεσα στο dpgr, νομιζω οτι πρεπει να ακουστουν νεα πραγματα αλλά και να ξανα-ακουστουν παλια πραγματα.

ο στρατ ειπε οτι εβαλαν στο μαγκνουμ τον παρρ και τον ντ αγκατα για ''θεαση''. δεν εχει και αδικο, αυτο και μονο μου φτανει απ οσα ειπε, λαθος..

καλο κλιμα κι ας θεωρηθω παλι δημαγωγος

edit=τα σεμιναρια ειναι ενα hobby και αυτα. οπως οι αλλαγες των μηχανων, φακων κλπ.  θα τα πουμε απο αυριο στο νεο νημα (για να μεινουν και απειραχτα καποια νηματα)

[Nikiforos]

edit=τα σεμιναρια ειναι ενα hobby και αυτα. οπως οι αλλαγες των μηχανων, φακων κλπ. 

  Δε θα το πω ... αλλά θα πω τουλάχιστον άστοχο, ειδικά εδώ που γίνεται κουβέντα για ένα σεμινάριο. Δε νομίζεις; Μάλλον σαν κακία ακούστηκε αγαπητέ ...

[CSpanos(lolo86 )]

«Αντιλαμβανόμενος – ας ελπίσουμε πως τα χω καταφέρει πια -  το  μέγεθος της βλακείας και της άγνοιας μου στο καλλιτεχνικό γίγνεσθαι».
Οι φωτογραφίες του Ντακότα δεν ξέρω πως είναι αλλά του Antoine D’ Αgata ξεφεύγουν -και αν όχι αυτό επιζητούν είναι αναγνωρίσιμο και στο λόγο και στην εικόνα- από τον όρο πορνογραφικές . Η επιβεβαίωση γίνεται με μια απλή παράθεση  κάποιου σχετικού «ντοκιμαντέρ αναπαραγωγής»  από σχετικούς διαδικτυακούς χώρους για να το εμπεδώσουμε... Πες πως το παρέθεσα! Και εδώ εντοπίζεται κάτι από το όλο  ζήτημα και το  στερεότυπο της υπόθεσης κατά τη γνώμη μου. Το θέμα, η γωνία  λήψης σε κάποιες φωτογραφίες.
Ο συγκεκριμένος φωτογράφος για μένα μετεωρίζεται ανάμεσα στην καθαρή υποβολή και συγκίνηση που μπορεί να αποδώσει μια καταγραφή από τη ζωή του και από την άλλη σε μια κουλτούρα - αρλούμπα ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΡΝΟ. Από πορνό ξέρω και είναι αναπόφευκτος ο συσχετισμός! Από την άλλη αν παγώσεις μια στιγμή από μια ταινία πορνό  θα δεις φωτογραφική φόρμα και πολύ δυνατή κιόλας. Θαρρώ πως πρέπει να αντιμετωπίζεται η φωτογραφία του όχι απλοϊκά ούτε πολύπλοκα αλλά απλά. Κι αυτό είναι υπέροχο και θαυμαστό στα μάτια μου. Ότι ξεφεύγει από αυτά και  καταπραΰνει τον εαυτό του. Απλά παίρνει φορά και τα λέει. Και αυτό έμενα με διχάζει ως θεατή. Από την μια με κερδίζει και από την άλλη  θέλω να τον χλευάσω αλλά κάτι με κρατάει. Αυτό το ονομάζω «στερεότυπο δικό μου. Δεν είμαι σε θέση να σε καταλάβω». Πάει αυτό για μένα.
Σχετικά με την παρούσα συζήτηση.

Έμεινα έκπληκτος κοιτώντας τις φωτογραφίες των μαθητών. Υπήρχαν φωτογραφίες που αλληλεπίδρασα μαζί τους και υπήρχαν φωτογραφίες που ήθελα να τις χλευάσω αλλά με κρατουσαν οι άλλες. Πάλι διχασμένος ένιωσα ως προς τις παραπάνω σκέψεις μου για αυτόν. Η επιλογή έχει άμεση σχέση με το φωτογράφο και αυτό το χει πει κάποιος πιο άξιος από μένα. Εδώ όμως θα δώσω ένα δίκιο στον J.stratoudakis για το όλο του κείμενο όσο κι αν κομπορρημονεύεται όσο κι αν με στεναχωρεί η μηδενική ανοχή που δείχνει και ο αυτοσαρκασμός του που δεν ξέρω τι κρύβει πραγματικά.  Ο «έρωτας» του για αυτό που φτιάχνει έτσι ψυχανεμίζομαι. Δηλαδή πως μπορεί κάποιος σε ένα μικρό χρονικό διάστημα να επηρεάσει με μια διδαχή την οπτική του και να κρατήσει μια ισορροπία με τον εαυτό του η με αυτό που του αρέσει στη φωτογραφία πραγματικά ώστε να προκύψει κάτι ολοκληρωμένο; Ειπώθηκε και πριν αυτό και δεν απαντήθηκε πιστεύω. όσο κι αν διαφωνείς –φωτογραφικά, φιλοσοφικά - δεν πρέπει να στέκεσαι λίγο επιφυλακτικός;
Θα συμφωνήσω με αυτό εδώ.
«Συνήθως τα σεμινάρια "δουλεύουν" για πολύ καιρό μέσα στο μυαλό και στη ψυχή του φωτογράφου. Και τα πράγματα έρχονται και "κουμπώνουν" συν τω χρόνω.»

Επιπροσθέτως να αναφέρουμε πως μιλάμε και για διαφορετικές απόψεις πάνω στη φωτογραφία από ότι έχω ψάξει στα βιογραφικά, site, blog σας και από ότι αναφέρεται. Και αυτό είναι που δυναμιτίζει τη συζήτηση πιστεύω.

Edit:
1)   όσο κι αν τσακώνεστε έμενα μου αρέσουν οι φωτογραφίες όλων. Έχετε κάποιες που τις κοιτώ εκστατικά όλοι σας. Με την  φράση που ξεκίνησα είμαι καλυμμένος νομίζω. Και οι τσακωμοί μάλλον σας βοηθάνε από ότι φαίνεται για αυτό τρώγεστε.
2)   Γιάννη έμενα δεν με ενοχλούν καθόλου τα water marks τις βλέπω μια χαρά τις φωτογραφίες σου όσο κι αν προσπαθείς  να τις κρύψεις πίσω από το όνομα σου  . Η τυπωμένη θα χει πάντα άλλη χάρη.
Και καλά κάνεις για μένα άμα νιώθεις έτσι καλυτέρα.