Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας μια μικρή ιστορία που έζησα στην περιοχή του Έβρου στην οποία βρέθηκα πριν από μέρες κατά την περίοδο των γιορτών.
Μην περιμένετε πολύ αξιόλογες φωτογραφίες μιας και η ιστορία εκτυλίχθηκε αρκετά μακριά, στα όρια του φωτογραφικού μου εξοπλισμού, αλλά και στα όρια των ικανοτήτων του επίδοξου φωτογράφου.
Είναι ένα στιγμιότυπο από την καθημερινή ζωή της άγριας πανίδας, σε μια περιοχή της χώρας μας που εξακολουθεί να παραμένει παρθένα σε μεγάλο βαθμό παρά τις πιέσεις. Ελπίζω να το βρείτε ενδιαφέρον όπως και εγώ.
Η ιστορία ξεκινάει αρκετά πρωί σε μια γωνιά της ακτής, όταν εμφανίζεται ο Στικταετός της φωτογραφίας να περιφέρεται στην περιοχή. Η εμφάνιση του φαίνεται να σκορπάει μια μικρή νευρικότητα στα παρυδάτια και τις πάπιες που βρίσκονται εκεί.
Μετά από λίγη ώρα σταματά σε ένα σημείο στην άκρη της λίμνης και παρατηρεί τριγύρω. Τα μόνα πουλιά που φαίνονται να μην ανησυχούν είναι οι Κουρούνες δίπλα του που δεν κινδυνεύουν.
Η επίθεση του είναι γρήγορη και ξαφνική. Βουτά πίσω από ένα αμμόλοφο και σηκώνεται κρατώντας μια πρασινοκέφαλη πάπια που φαίνεται ήδη νεκρή. Η φωτογραφία είναι ανεστίαστη καθώς η μηχανή αδυνατεί να εστιάσει με ακρίβεια στον αετό. Αρχικά εκπλήσσομαι και ξαφνικά συνειδητοποιώ ότι έχω ξεχάσει να αλλάξω τον τρόπο εστίασης σε συνεχές AF. Ενώ βιαστικά διορθώνω το λάθος μου, παρακολουθώ με έκπληξη τον Στικταετό να αφήνει το θήραμα ελάχιστα πριν φτάσει στην ακτή και ο ίδιος να προσγειώνεται λίγο πιο πέρα. Η συμπεριφορά του μου φαίνεται ανεξήγητη στην αρχή.
Η απορία μου λύνεται σχεδόν αμέσως όταν βλέπω να μπαίνει στην σκηνή ο Βασιλαετός της φωτογραφίας.
Βλέπει το θήραμα, και με μια κίνηση μπροστά στα μάτια του αρχικού θηρευτή, το σηκώνει από το νερό σαν πούπουλο,
... και το μεταφέρει λίγο πιο πέρα για τα περαιτέρω.
Αρκετή ώρα τρώει ανενόχλητος παρά τον περαστικό Καλαμόκιρκο που προσδοκά ένα μέρος από τα αποφάγια. Ένα βλέμμα του Βασιλαετού είναι αρκετό για να τον κρατήσει μακριά.
Σε αυτό το σημείο ο Στικταετός που τόση ώρα παρακολουθούσε από απόσταση αποφασίζει να πλησιάσει και να διεκδικήσει το θήραμά του, υπό το βλέμμα και του γνωστού Καλαμόκιρκου που δεν εγκαταλείπει το πεδίο.
Ο Βασιλαετός αφού έχει πάρει αρκετή τροφή, αποφασίζει να υποχωρήσει και τραβιέται πιο πέρα, ενώ ο Στικταετός παίρνει τη θέση του. Από αυτή τη φωτογραφία μπορείτε να δείτε το μέγεθος του Βασιλαετού συγκριτικά με τον Στικταετό αλλά και με τις Κουρούνες που λίγο πολύ όλοι έχουμε δει.
Τελικά ο Βασιλαετός αποχωρεί οριστικά από τη σκηνή (όπως και εγώ) αφήνοντας μόνο το Στικταετό να συνεχίσει το φαγοπότι, ενώ ήδη έχουν μαζευτεί αρκετές Κουρούνες που μαζί με τον Καλαμόκιρκο προσδοκούν και αυτοί κάποιο μερτικό από το γεύμα.
Ελπίζω να κατάφερα να σας μεταφέρω κάτι από μια σκηνή που σπάνια κάποιος που ζει στην πόλη όπως εγώ, έχει την ευκαιρία να ζήσει από κοντά.
Πέτρος
