Έγχρωμη Καλλιτεχνική Φωτογραφία

[Novus]

Δεν υπάρχει παρόμοιο thread στο dpgr και νομίζω ότι αξίζει να υπάρχει. Ένα ανάλογο δηλαδή της δημοφιλούς "ασπρόμαυρης" για την έγχρωμη φωτογραφία.

Ενώ η ασπρόμαυρη καλλιτεχνική φωτογραφία έχει τη στέγη της, οι έγχρωμες (καλλιτεχνικές) φωτογραφίες αναγκάζονται εκ των πραγμάτων να σκορπίζονται σε διάφορες θεματικές ενότητες.

Γιατί όμως, δεν υπάρχει έγχρωμη καλλιτεχνική φωτογραφία?

Σίγουρα υπάρχει. Και πώς εννοείται? Όπως ακριβώς και η ασπρόμαυρη αλλά με χρώμα.

      

Στο μυαλό πολλών η καλλιτεχνική φωτογραφία ενδεχομένως ταυτίζεται αυτοματικά με το ασπρόμαυρο και το ασπρόμαυρο με την καλλιτεχνική φωτογραφία, όμως αυτό είναι μια λανθασμένη απλούστευση.

Κάλλιστα και η έγχρωμη μπορεί να απεγκλωβιστεί από την απλή καταγραφή και να αποκτήσει δημιουργικό περιεχόμενο. Το εγχείρημα μάλιστα μάλλον είναι πιο δύσκολο, γιατί ο επιφανειακός εντυπωσιασμός της έντονης πληροφορία του χρώματος καραδοκεί για να καπελώσει την όποια προσπάθεια δημιουργίας περιεχομένου. Ο φωτογράφος καλείται να διαχειριστεί και στην ουσία να "δαμάσει" ένα επί πλέον στοιχείο της φόρμας που ελλείπει στην αφαιρετική ασπρόμαυρη.

Η οποία ασπρόμαυρη φωτογραφία έχει μεγαλύτερη ιστορία, εκ των πραγμάτων, ξεκίνησε πρώτη. Έχει αναδειχθεί μέσα από τους μεγάλους φωτογράφους και ίσως σήμερα να εμφαίνεται κάποιος κορεσμός.
Αντίθετα η έγχρωμη, με την μικρή ιστορία, τώρα ξεκινά και υπόσχεται σύγχρονες φόρμες σε σύγχρονες φωτογραφίες. Παρθένο το έδαφος, πολύ πιο ανοιχτό το πεδίο, μεγάλες οι προκλήσεις.

      

Όποιο μέλος λοιπόν θεωρεί ότι κάποιες έγχρωμες φωτογραφίες του εκφράζουν τις προσωπικές του δημιουργικές ανάγκες μπορεί να τις ανεβάζει εδώ.

Προσοχή όμως, θα σας συμβούλευα να αποφύγετε εικόνες που στηρίζονται μόνο σε καταγραφές θεμάτων με όμορφα χρώματα, αποφύγετε τα καρτποστάλ, τις ρεαλιστικές απεικονίσεις της πραγματικότητας , τις θεαματικές φωτοσοπιές, και επικεντρωθείτε σε έγχρωμες φωτογραφίες  όπου το χρώμα, σαν ένα στοιχείο της φόρμας, θα ενταχθεί και θα υπηρετήσει την συνολική δημιουργική σύνθεση με σκοπό την ανάδειξη του καλλιτεχνικού περιεχομένου.

_{Φωτογραφίες: Wim Wenders, Saul Leiter και  Luigi Ghirri (επάνω),
William Albert Allard, Steve McCurry και William Eggleston (κάτω)}

[Novus]

Θα ξεκινήσω λοιπόν πρώτος με τρεις έγχρωμες φωτογραφίες στις οποίες προσπάθησα να ξεπεράσω την απλή απεικόνιση. Το αν τα κατάφερα θα μου το πείτε εσείς.

     

[milyb]

Φωτογραφία εποχής η πρώτη (κατά το ταινία εποχής). Εντυπωσιάζει το φως και το χρώμα αλλά τα πρόσωπα δεν συμμετέχουν όλα σ΄αυτό που όλοι θα θέλαμε να δούμε. Παρ' όλα αυτά μου αρέσει πολύ, κάτι αγγίζει σε μένα μάλλον και ξεπερνάω τις τυχόν ελλείψεις με ευκολία, ας μιλήσουν άλλοι γι αυτήν είμαι πολύ υποκειμενικός στην συγκεκριμένη.

Η δεύτερη. Οποιος έχει δει την ασπρόμαυρη δεν νομίζω ότι θα σταθεί για πολύ σ' αυτήν. Εδώ το χρώμα φαντάζει λίγο ιερόσυλο επάνω της.
Θα σε συμβούλευα να μην πειράζεις τις φωτογραφίες αυτές που σε έχουν χαρακτηρίσει και να μην τις πολυκοιτάς, γιατί σε βλέπω κι όλο τις περιτρυγυρίζεις και τελικά σε αγχώνουν και δεν θα σε αφήσουν ποτέ να δεις κάτι διαφορετικό. Το μόνο που θα σου δημιουργήσουν στο τέλος τα πειράματα αυτά είναι ανασφάλεια. Θα μένεις πάντα με την αίσθηση του ανικανοποίητου, γιατί ποτέ δεν θα υπαρχει η πρώτη φρεσκάδα σ' όλο αυτό το μαγείρεμα. Οι συγκρίσεις πάντα θα είναι αναπόφευκτες... σαν ερωτική σχέση που τέλειωσε και δεν μπορείς να την ξεπεράσεις δημιουργώντας υποκατάστατα κ.λπ. κ.λπ.

Η τρίτη. Οταν την πρωτοείδα ομολογώ με ενθουσίασε (είμαι και πολύ παρορμητικός). Το πρόσωπο του κοριτσιού, το φως που πέφτει επάνω του κι η αναιμική κορδέλα έχουν τεράστια δύναμη. Ομως την ξαναβλέπω και με προβληματίζει λίγο το κάδρο σου. Ισως λίγο πρεβάζι κάτω χρειαζόταν. Μου δίνει την εντύπωση, παρ' ότι το κάδρο είναι ανοιχτό, ότι το πρόσωπο αυτό ασφυκτιά εκεί κάτω.

[vasilikos]

θα μου επιτρεψετε μετα φοβου (μετα τις υπεροχες φωτογραφιες τον Γιωργου) να δειτε αυτες


   

[Novus]

   

Λουκά στο έχω ξαναπεί γι' αυτή, νομίζω ότι είναι από τις καλές σου φωτογραφίες και που δικαιούται να φιλοδοξεί για το παραπάνω.

Και δύο από εμένα...

 

Αγαπητέ φίλε keletron, οι φωτογραφίες σου είναι πολύ όμορφες.
Η πρώτη όμως, κατά την προσωπική μου γνώμη, δεν ξεφεύγει. Η ομορφιά της είναι η ομορφιά του θέματος που απεικονίζει, δεν υπάρχει κάτι που θα έδινε την προσωπική σου πινελιά και θα έκανε πιο προσωπική την εικόνα σου, πιο δική σου..
Το πορτραίτο όμως μου άρεσε πολύ. Δεν ξέρω αν μπορεί να θεωρηθεί καλλιτεχνική προσπάθεια, δεν είμαι ο ειδικός, αλλά αυτό το thread αυτό τo νόημα έχει, απόπειρες για κάτι καλό, για κάτι περισσότερο απο το προφανές και το τυπικά σωστό να βλέπουμε και να σχολιάζουμε.
Και το πορτραίτο σου νιώθω ότι κάτι παραπάνω έχει.

Σας ευχαριστώ πολύ και τους δύο για την ανταπόκρισή σας και για την υποστήριξη του νέου θέματος.

[Ζήσης Καρδιανός]

Κατ' αρχάς να πω πως επιδοκιμάζω την πρωτοβουλία του Γιώργου για την δημιουργία του thread. Απορώ μάλιστα που δεν είχε αποφασίσει κανείς να το κάνει νωρίτερα.
Είτε μας αρέσει είτε όχι, η έγχρωμη είναι αυτή που μονοπολεί σχεδόν πλέον τη σύγχρονη δημιουργική φωτογραφία και ένας τόπος συνάντησης, παράθεσης και αντι-παράθεσης  απόψεων γύρω από αυτήν θα προκαλέσει το ενδιαφέρον όλων.
Να κάνω επίσης ένα σχόλιο για τις φωτογραφίες του Mark Tucker. Μου άρεσαν κυρίως οι φωτογραφίες από τα ταξίδια του. Με συγκίνησε κυρίως ο τρόπος που συλαμβάνει το φως και το κάνει δομικό στοιχείο της σύνθεσης και του περιεχομένου της φωτογραφίας του. Δεν μπορώ να πω ότι με πείθει στην επιλογή του (σε πολλές απ' αυτές) του έντονου και "αυθαίρετου" φλου. Μου μοιάζει περισσότερο σαν προσπάθεια να καθιερώσει ένα προσωπικό του αναγνωρίσιμο σημάδι.
Κάποιες άλλες, αν και δεν είμαι σίγουρος αν είναι διαφημιστικές, μοιάζουν με τέτοιες, και χωρίς αυτό να επιφέρει τον αναγκαστικό αποκλεισμό τους από την καλλιτεχνική σφαίρα, πιστεύω πως στερούνται την ειδοποιό εκείνη διαφορά.
Οι φωτογραφίες του επίσης μου δημιούργησαν έντονη περιέργεια για τον εξοπλισμό που χρησιμοποιεί, περιέργεια ύποπτη όμως, που συνήθως εκδηλώνεται σε βάρος της πνευματικής περιέργειας που ένα καλλιτεχνικό έργο πρέπει  να προκαλεί.
Όσον αφορά τις πρώτες φωτογραφίες που "ξεμύτισαν" στον τομέα, έρχονται να επιβεβαιώσουν την γνωστή παθογένεια της ψηφιακής (και στην οποία όλοι, λίγο έως πολύ ενδίδουμε) αυτή του δισυπόστατου, και ασπρόμαυρου και έγχρωμου δηλαδή, κατάπως μια αβέβαιη και ανικανοποίητη κρίση μας προστάζει.
Ελπίζω λοιπόν πως αυτό το thread θα συμβάλει τουλάχιστον στη δημιουργία έγχρωμων φωτογραφιών με σαφή από την αρχή προσανατολισμό.
 
Με το σχόλιο μου δεν θέλω να μειώσω στο ελάχιστο τις πιο πάνω φωτογραφίες, (που μάλιστα μου αρέσουν) στο σχολιασμό των οποίων θα επιδοθώ...προσεχώς  

[Ζήσης Καρδιανός]

Και μια δική μου

[Xaprilian]

Από μια βόλτα στην Πλάκα
Έγχρωμη είναι σίγουρα...καλλιτεχνική δεν ξέρω... Το χρώμα παρασύρει, μαγεύει, είναι και πάρα πολύ δύσκολο!

[naknak]

Από μια βόλτα στην Πλάκα
Έγχρωμη είναι σίγουρα...καλλιτεχνική δεν ξέρω... Το χρώμα παρασύρει, μαγεύει, είναι και πάρα πολύ δύσκολο!

Η άποψη μιάς θεωρητικής σχολής (υπάρχουν πολλές) είναι ότι το χρώμα δεν θα πρέπει να είναι ούτε πολύ έντονο,ούτε πολύ άτονο.Και ότι το θέμα δεν θα πρέπει να κραυγάζει αφ' εαυτού.Ούτε να βγαίνει με εντελώς διασταλτική έννοια.Λίγο,θα πρέπει να το ψάχνεις.Και ως προς το αντικειμενικό περιεχόμενο,πρέπει να είναι το άθροισμα αυτών των δύο.

Ν.

Και ιδού,λοιπόν,μια-δυο φωτογραφίες κατά την συνταγή του κ.Mark Tucker,χωρίς να έχουν επιδιώξεις καλλιτεχνικότητας.Με έναν σχετικά απλό και εύκολο τρόπο,μπορείτε να ανακηρυχθείτε άξιος μαθητής του αναφερθέντος -με τις αξιοζήλευτες φωτογραφίες του-και πιθανότατα,να κατακτήσετε και τον ζητούμενο τίτλο του καλλιτέχνη.Αλλά την αισθητική της φιλοκαλίας δεν θα την έχετε κυριεύσει.

 

[Χταπόδι]

 

[Χάρης]

Πιάσαμε τα δύσκολα ε; Χρώμα στην φωτογραφία... Πέσαμε στα βαθιά τώρα

Ο λόγος που ο κύριος όγκος της καλλιτεχνικής φωτογραφίας παραμένει ασπρόμαυρος δεν είναι καθόλου τυχαίο. Δεν συμβαίνει απλά γιατί έτυχε η φωτογραφία να ξεκινήσει με ασπρόμαυρα φιλμς, αφού αυτό μόνο ήταν εφικτό στα μέσα του 19ου αιώνα. Παραμένει διότι ως ασπρόμαυρη η φωτογραφία έγινε τέχνη. Το ασπρόμαυρο ήταν μέρος των στοιχείων της φωτογραφικής υπέρβασης.

Με την έλευση του έγχρωμου φίλμ, κάποιοι φωτογράφοι προσπάθησαν να κάνουν φωτογραφία με χρώμα. Στην αρχή απέτυχαν (και σε μεγάλο βαθμό ακόμα αποτυγχάνουν), αφού στην πραγματικότητα το χρώμα στην ουσία δεν είχε κανέναν λόγο ύπαρξης στις φωτογραφίες αυτές. Επί της ουσίας θα μπορούσαμε να πούμε ότι όχι απλά δεν είχε λόγο ύπαρξης, αλλά και πολλές φορές αφαιρούσε από την φωτογραφία την όποια προσπάθειά της να υπερβεί την πραγματικότητα (να γίνει φωτογραφία δηλαδή).

Μόλις τα τελευταία χρόνια εμφανίστηκαν φωτογράφοι που πραγματικά χειρίστηκαν το χρώμα στις φωτογραφίες τους με τρόπο που αυτό να έχει λόγο ύπαρξης και να προσδίδει αυτά που πρέπει στην φωτογραφημένη πραγματικότητα.

Ο Bruce Davidson με το "Subway" απέδειξε πως η σωστή χρήση του χρώματος στην φωτοργαφία μπορεί πραγματικά να αποφέρει αριστουργήματα:

   

Δεν ήταν όμως ο μόνος. Με την έγχρωμη πλευρά της φωτογραφίας ασχολήθηκαν πολλοί φωτογράφοι, όπως ο Κωνσταντίνος Μάνος, ο Ιταλός Luigi Ghirri, o William Eggleston, o William Albert Allard και ο γνωστός σκηνοθέτης και σεβαστός φωτογράφος Wim Wenders. Και όλοι τους έδειξαν πως η ενασχόληση με το χρώμα στην φωτογραφία μπορεί να αποφέρει καλλιτεχνικό γεγονός, πολύ δυσκολότερα όμως από την ασπρόμαυρη φωτογραφία.

Κι αυτή η δυσκολία έγκειται στο γεγονός πως το χρώμα δεν μπορεί να είναι (ή πολύ δύσκολα μπορεί να γίνει), μια περιοχή ουδέτερης μετάβασης σε μία φωτογραφία. Θα αποτελεί πάντα πηγή πληροφορίας, παραπλανώντας το μάτι, ή δίνοντας συχνά σημασία σ'αυτά που δεν θα έπρεπε.


Γιώργο η πρώτη σου φωτογραφία πλησιάζει σε κάτι καλό νομίζω

Την δεύτερη φωτογραφία σου μας την είχες δείξει αρχικά ως ασπρόμαρη. Και τώρα έγχρωμη; Θα σταθώ σ'αυτό το παράδειγμα λίγο. Το ασπρόμαυρο ή το έγχρωμο δεν έρχονται τυχαία στην φωτογραφία. Αποτελούν φορμαλιστικές επιλογές του φωτογράφου, και, όπως και όλες οι υπόλοιπες, πρέπει να υπάρχουν στο μυαλό μας πριν βγούμε για φωτογράφιση. Όχι μετά. Την στιγμή που πατάμε το κλείστρο της μηχανής μας οι φορμαλιστικές μας επιλογές υπάρχουν ήδη. Δεν έρχονται μετά. Δεν πάμε μετά στην οθόνη μας να αποφασίσουμε αν θα κρατήσουμε μία φωτογραφία μας έγχρωμη ή ασπρόμαυρη. Συνήθως, αν ταλαντευόμαστε ανάμεσα σ'αυτά τα δύο έχουμε κάνει λάθος από την αρχή και στην φωτογραφία μας αξίζει μόνο το πλήκτρο delete του υπολογιστή μας


Χρήστο καμμία από τις δύο φωτογραφίες που μας παραθέτεις δεν αποτελεί καλλιτεχνικό γεγονός. Απλά δύο προσεγμένες εικόνες και τίποτα παραπάνω.

Λουκά η φορμαλιστική υπερβολή δεν αποδίδει πάντα τα επιθυμητά αποτελέσματα. Θα έλεγα μάλιστα πως σπάνια αποδίδει, και στην περίπτωση της δικής σου φωτογραφίας δεν τα κατάφερε...

ziskar, αν και η φωτογραφία σου θεματικά δεν είναι κάτι το σπουδαίο, κατάφερες να μας δώσεις μία φωτογραφία που παρά το έντονο χρώμα της, καταφέρνει να σταθεί νομίζω

Χάρις καλή η βόλτα στην Πλάκα, αλλά το αποτέλεσμα ιδιαίτερα αδύναμο.

[Χταπόδι]

Εγώ με την απορία θα μείνω;    

[Χάρης]

Εγώ με την απορία θα μείνω;    

Ναι

Με προβλημάτισε αρχικά αλλά τελικά δεν στέκει. Ο όγκος του θάμνου στο κάτω μέρος δεν μου κολλάει.

[Νίκος Κανταράκιας]

οι παλαιότερες πρώτες μου προσπάθειες (μάλλον τις έχετε δει εδώ στο forum)
νεότερες άγνωστο πότε.. ζόρικο πράγμα το χρώμα είπαμε..


:::

::::::

[Lenswide]

Εγώ δεν έχω έγχρωμες καλλιτεχνικές φωτογραφίες αλλα μια πρόσφατη προσπάθεια θα σας δείξω.
Πάντως πιστεύω, όπως κι εσείς, ότι το πρώτο σωστό βήμα πριν την σοβαρή ενασχόληση με τον χρώμα είναι να κατανοήσουμε ποσο δύσκολο είναι συνολικά ,από την επιλογή του θέματος μέχρι και την επεξεργασία.