Εγγραφή | Χάσατε τον κωδικό;

 
Forum
Κάτω

* Πληροφορίες χρήστη Αρχική | Ημερολόγιο | Σύνδεση | Εγγραφή
31 Οκτώβριος 2014, 21:20:24

  +  DPGR Virtual Community  
| | | | |-Μεγάλοι Φωτογράφοι (Συντονιστής: noe)

Σελίδες: [1] 2 3 |   Κάτω
Αποστολέας
Θέμα: Αφιέρωμα στην Diane Arbus  (Αναγνώστηκε 23098 φορές)
0 μέλη και 1 επισκέπτης διαβάζουν αυτό το θέμα.
noe
Συντονιστής
*****
Αποσυνδεδεμένος

Φύλο: Ανδρας
Μηνύματα: 3211


Nikon F2


Προφίλ
« στις: 25 Μάρτιος 2006, 15:51:39 »

Μέρος 1ο, Βιογραφικό σημείωμα.

Diane Arbus


H Diane Arbus ρωσο-πολωνικής καταγωγής γεννήθηκε το 1923 στη Νέα Υόρκη. Η οικογένεια της (Gertrude και David Nemerov εβραϊκής καταγωγής) είχαν μεγάλη περιουσία από εμπορικές δραστηριότητες. Έτσι θα μεγαλώσει σε διάφορα αριστοκρατικά σπίτια κοντά στο Central Park και θα σπουδάσει στα καλύτερα σχολεία. Εσωστρεφής και μοναχική θα εντυπωσιάσει τους δασκάλους της με την ευφυΐα της μα  ιδίως με τις καλλιτεχνικές της επιδόσεις.


Δεκατεσσάρων χρονών θα ερωτευθεί τον Allan Arbus, υπάλληλο του πατέρα της και μόλις συμπληρώσει τα δεκαοχτώ της χρόνια θα παντρευτούν εκπλήσσοντας τους πάντες αρνούμενη να πάει στο πανεπιστήμιο. Με τον άντρα της θα ανοίξουν φωτογραφικό στούντιο με το όνομα "Diane and Allan Arbus". Αντικείμενό τους η διαφημιστική φωτογραφία για διάφορα περιοδικά. Από τον άντρα της θα μάθει την τεχνική της φωτογραφίας ενώ παράλληλα αρχίζει να φωτογραφίζει από μόνη της με μια Leica και σύντομα η φωτογραφία της γίνεται πάθος.

 

Το 1956 θα χωρίσει επαγγελματικά με τον άντρα της για να αφοσιωθεί στη δική της φωτογραφία, αυτό θα οδηγήσει τελικά και στον πραγματικό χωρισμό τους με διαζύγιο ένα χρόνο μετά, γεγονός που θα σημαδέψει βαθιά τη ζωή της. Το 1957 - 1958 σπουδάζει φωτογραφία στο New School of Social Research με δασκάλα την Lisette Model, η οποία την καθοδήγησε και ενέπνευσε στο μετέπειτα έργο της.
Η Diane Arbus ζει αποκλειστικά από τη φωτογραφία δουλεύοντας για διάφορα περιοδικά, καθώς και από περιστασιακές υποτροφίες, όπως αυτές του ιδρύματος Guggenheim. Χρησιμοποίει τα περιοδικά για την πρόσβαση που της δίνουν σε χώρους όπου θέλει να φωτογραφίσει για τον εαυτό της. Δουλεύει ασταμάτητα και με υποδειγματική επιμονή και πειθαρχία, πράγμα που προφανώς οφείλεται στο γνήσιο πάθος της για τη φωτογραφία και για τα θέματα που φωτογραφίζει, τα οποία σχετίζονται όλα με ανθρώπους περιθωριακούς, εκκεντρικούς, με παράξενες φυσικές ή επίκτητες ιδιότητες.

 
 

Το 1962 θα αφήσει τη Leica και θα αναπτύξει ένα πολύ ιδιαίτερο φωτογραφικό στυλ με την χρήση του τετράγωνου καρέ και  φλας χρησιμοποιώντας μηχανή μεσαίου φορμά. Θα γίνει σύντομα  γνωστή δημοσιεύοντας φωτογραφίες τις οποίες συνοδεύει συχνά με κείμενα της.
Το 1965 τρεις φωτογραφίες της θα επιλεγούν από τον διευθυντή τoυ Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης, John Szarkowski για να εκτεθούν ανάμεσα σε σαράντα άλλες φωτογραφίες (μεταξύ των οποίων, μία του Winogrand και μία του Friedlander). Την ίδια χρονιά θα αρχίσει να διδάσκει φωτογραφία στο Parson's School of Design. Το 1963 και το 1966 θα βραβευθεί από το ίδρυμα Guggenheim για το έργο της American Rites, Manners and Customs.
Το 1967 Θα πάρει μέρος μαζί με τον Winogrand και τον Friedlander στην σημαντική έκθεση με τίτλο "New Documents" που οργανώνει επίσης ο Szarkowski. Η έκθεση αυτή θα είναι ίσως ο σημαντικότερος σταθμός στην αμερικανική φωτογραφία μετά την έκδοση των “Άμερικανών” του Robert Frank το 1959. Οι φωτογραφίες των τριών φωτογράφων, εντελώς διαφορετικές μεταξύ τους, Θα γίνουν γνωστές ως "κοινωνικό τοπίο " ή "new documentary" και Θα επηρεάσουν πολύ τους σύγχρονους και νεότερους φωτογράφους.

 
 

Σύμφωνα με τον  Szarkowskί, “η Diane Arbus δεν ήταν θεωρητικός, αλλά καλλιτέχνης. Η πρόθεση της δεν ήταν να στηρίξει φιλοσοφικές θέσεις, αλλά να κάνει εικόνες. Αγάπησε τη φωτογραφία για τα θαύματα που πραγματοποιούσε κάθε μέρα τυχαία και της έδειξε σεβασμό για ότι μπορούσε να είναι ένα εκ προθέσεως όργανο ακριβείας, με βάση το ταλέντο, την ευφυΐα, την αφοσίωση και την πειθαρχία. Οι φωτογραφίες της ενδιαφέρονται περισσότερο για την ιδιωτική πραγματικότητα και λιγότερο για την κοινωνική, την ψυχολογική συνοχή και όχι την οπτική, τα αρχετυπικά   και μυθικά θέματα και όχι τα επίκαιρα και πρόσκαιρα. Το αληθινό θέμα των φωτογραφιών της δεν είναι τίποτα λιγότερο από την μοναδική εσωτερική ζωή αυτών που φωτογράφισε.”

 
 

Την Diane απασχολούσε πολύ η μορφή της φωτογραφίας, απέρριπτε συνεχώς την συντριπτική πλειοψηφία των φωτογραφιών της και κρατούσε ελάχιστες. Eίναι χαρακτηριστικό οτι το πρώτο portfolio που η ίδια έκανε για να στείλει σε κάποια μουσεία το 1970 απαρτίζονταν από 10 μόνο φωτογραφίες. Επιζητούσε πάντα την μοναδική εικόνα και έδινε στα περιοδικά μία, το πολύ δύο τελικές φωτογραφίες για το κάθε θέμα της.
 Τον Ιούλιο του 1971 η Diane θα αυτοκτονήσει. Το 1972 θα είναι η πρώτη Αμερικανίδα φωτογράφος που παίρνει μέρος στη Biennale της Βενετίας.

   
   
   

Κλείνω το βιογραφικό σημείωμα αυτής της μεγάλης Αμερικανίδας φωτογράφου με εννέα φωτογραφίες (από 51 συνολικά)  που δημοσιεύτηκαν το 1995 στο λεύκωμα “Untitled”. Πρόκειται για φωτογραφίες που έκανε η Diane το διάστημα 1969 – 1971 σε ιδρύματα με διανοητικά καθυστερημένα άτομα. Η ίδια είχε πει:

“Φωτογράφισα πολύ τους freaks*. Ήταν από τα πρώτα θέματά μου και μου προκαλούσαν μεγάλη έξαψη. Τα λάτρεψα αυτά τα άτομα. Λατρεύω και σήμερα μερικούς από αυτούς. Δεν θέλω να πω ότι είναι καλοί μου φίλοι, αλλά μου προκαλούν ένα μείγμα ντροπής και δέους. Υπάρχει κάτι το μυθικό στους freaks. Είναι σαν κάποιον σ' ένα παραμύθι, που σε σταματάει και απαιτεί να του πεις τη λύση ενός αινίγματος. Οι περισσότεροι άνθρωποι πορεύονται στη ζωή φοβούμενοι ότι θα έχουν κάποια στιγμή μια τραυματική εμπειρία. Τα μειονεκτικά άτομα γεννιούνται με το τραύμα τους. 'Εχουν ήδη στη ζωή τους περάσει το τεστ. Είναι αριστοκράτες.

Οι πληροφορίες στο παραπάνω κείμενο (όπως και σε αυτό που θα ακολουθήσει ) αντλήθηκαν από κείμενο της Γκλόρυς Ροζάκη -τεύχος 3 περιοδικού ΦΩΤΟΧΩΡΟΣ-, το βιβλίο "Η φωτογραφία και ο Κινηματογράφος" του Μάκη Μωραΐτη και το διαδίκτυο. Ενώ οι φωτογραφίες προέρχονται από τα λευκώματα "REVELATIONS" & "UNTITLED".
Περισσότερες φωτογραφίες της Diane Arbus μπορείτε να βρείτε στην γκαλερί μας.


*freaks = άνθρωποι με γενετήσιες ή επίκτητες ιδιαιτερότητες.

« Τελευταία τροποποίηση: 28 Σεπτέμβριος 2007, 17:01:58 από noe » Καταγράφηκε

Hey you
Αξιολόγηση μηνύματος (41):
noe
Συντονιστής
*****
Αποσυνδεδεμένος

Φύλο: Ανδρας
Μηνύματα: 3211


Nikon F2


Προφίλ
« ΑΠΑΝΤΗΣΗ #1 στις: 25 Μάρτιος 2006, 16:34:57 »

Μέρος 2ο Απόψεις της Diane Arbus περί φωτογραφίας


"Το νόημα του έργου της Diane Arbus και οι προθέσεις που το προκάλεσαν συνεχίζουν να απασχολούν τους κριτικούς. Το ανεξίτηλο αποτύπωμα των φωτογραφιών της πάνω στην οπτική μας εμπειρία έχει εδώ και πολύ καιρό αναγνωρισθεί."               
John Szarkowski


“Σε όλους μας συμβαίνει να θέλουμε να μοιάζουμε κάπως, μα τελικά εμφανιζόμαστε διαφορετικοί κι αυτό παρατηρούν οι άνθρωποι. Βλέπεις κάποιον στο δρόμο και ουσιαστικά αυτό που προσέχεις είναι το ελάττωμά του. Είναι εκπληκτικό το γεγονός ότι έπρεπε να μας έχουν δοθεί αυτές οι ιδιομορφίες. Και χωρίς να είμαστε ευχαριστημένοι μ' αυτό που μας έχει δοθεί, δημιουργούμε ένα ολόκληρο άλλο σκηνικό. Όλη μας η αμφίεση είναι σαν να στέλνουμε σημάδια στον κόσμο να μας βλέπουν κατά έναν ορισμένο τρόπο, αλλά υπάρχει και η διάκριση ανάμεσα σ' αυτό που θέλεις οι άνθρωποι να ξέρουν για σένα, και σ' αυτό που οι άνθρωποι ήδη ξέρουν και δεν μπορείς ν' αλλάξεις. Και αυτό έχει να κάνει με ό,τι ονόμαζα πάντοτε χάσμα ανάμεσα στην πρόθεση και το αποτέλεσμα. Θέλω να πω ότι αν ενδοσκοπήσεις στην πραγματικότητα και αν πράγματι φθάσεις στην ουσία της, τότε αυτή αποδεικνύεται φανταστική. Είναι πράγματι εντελώς φανταστικό ότι κοιτάζουμε τον κόσμο, όλοι μ' αυτό τον τρόπο και μερικές φορές το βλέπουμε καθαρά στις φωτογραφίες. Υπάρχει μια ειρωνική κατάσταση στον κόσμο, που έχει να κάνει με αυτά που προσπαθείς να φτιάξεις και ποτέ δεν προκύπτουν σύμφωνα με τις προθέσεις σου. Αυτό που προσπαθώ να πω είναι ότι είναι αδύνατο να βγεις από το πετσί σου και να μπεις στο πετσί κάποιου άλλου. Μ' αυτό έχουν κάποια σχέση όλα αυτά. Ότι η τραγωδία του άλλου δεν είναι ίδια με τη δική σου.”

 
 

“Θυμάμαι ότι ένα καλοκαίρι δούλευα πολύ στο Washington Square Park. Πρέπει να ήταν το 1966. Το πάρκο ήταν μοιρασμένο. Από τη μια, τα μονοπάτια, από την άλλη, το ξέφωτο. Πιο πέρα τα τμήματα που περιφράσσονται με πασσάλους. Σε μια μεριά ήταν μια ομάδα χίπηδων τοξικομανών. Πιο πέρα λεσβίες, εντυπωσιακά προκλητικές λεσβίες. Και στη μέση υπήρχαν αλκοολικοί. Αυτοί ήταν σαν ένα πρώτο κλιμάκιο, και τα κορίτσια που έρχονταν από το Μπρονξ για να γίνουν χίπισες έπρεπε να κοιμηθούν με τους αλκοολικούς, για να καταφέρουν να περάσουν στην άλλη πλευρά που ήταν οι τοξικομανείς χίπηδες. "Ηταν κάτι το αξιοπρόσεκτο και πολύ εκφοβιστικό. Μπορούσα να γίνω γυμνίστρια, μπορούσα να γίνω χίλια πράγματα, όμως ποτέ δε θα μπορούσα να γίνω όπως αυτοί, όποιοι κι αν ήταν. Υπήρχαν μέρες που δεν μπορούσα καθόλου να εργαστώ εκεί, ενώ άλλες μέρες μπορούσα. Προχωρούσα σιγά-σιγά. Γνωρίστηκα με μερικούς από αυτούς, έκανα βόλτες ολόγυρα. Μου έμοιαζαν σαν γλυπτά, αλλά με αστείο τρόπο. Με ένοιαζε πολύ να τους πλησιάσω, γι' αυτό και ζήτησα να τους φωτογραφίσω. Δεν μπορείς να πλησιάζεις πολύ κοντά σε κάποιον και να μη λες ούτε μια λέξη.

 
 

“Είχα κάποτε μια θεωρητική άποψη για τη φωτογράφηση. Είχε να κάνει με την εισδοχή ανάμεσα σε δύο δράσεις, ή ανάμεσα στη δράση και την ανάπαυση. Δε θέλω να της προσδώσω ιδιαίτερη σημασία. Ήταν απλώς μια έκφραση που δεν είχα δει μέχρι τότε, ή που δεν περίμενα να δω. Μια από τις συγκινήσεις που προσέφερε κάποτε η συσκευή του φλας, ήταν ότι τη στιγμή που τραβούσες τη φωτογραφία ήσουν ουσιαστικά τυφλός. Εννοώ δηλαδή ότι μεταβάλλει το φως τρομακτικά και αποκαλύπτει πράγματα που δεν μπορείς να δεις. Αυτό ήταν που στην πραγματικότητα με αρρώσταινε. Άρχισα να παραβλέπω το φως και τώρα προσπαθώ να επιστρέψω σε κάποια σκοτεινιά, σε κάποια φυσιολογική σκοτεινιά. Τελευταία με εκπλήσσει το πόσο αγαπώ αυτά που δεν μπορούμε να δούμε σε μια φωτογραφία. Μια αληθινή φυσική σκοτεινιά. Με γοητεύει υπερβολικά ότι μπορώ ξανά να δω το σκότος.

 

“Αυτό που μου φαίνεται συναρπαστικό σ' αυτό που ονομάζεται τεχνική -μισώ αυτή τη λέξη, γιατί μοιάζει σαν να κρατάμε μυστικά- αλλά με συγκινεί κιόλας, είναι ότι προέρχεται από κάποιο μυστηριώδες, σε βάθος, μέρος. Μπορεί να έχει να κάνει με το χαρτί, τα υγρά εμφάνισης και όλα τα συναφή, αλλά κυρίως έχει να κάνει με τις πολύ βαθιές επιλογές που κάνουμε και οι οποίες μας παίρνουν πολύ καιρό και όλο μας καταδιώκουν.
Η επινόηση είναι κυρίως αυτό το λεπτό, αναπόφευκτο πράγμα. Οι άνθρωποι έρχονται πιο κοντά στην ομορφιά της δικής τους επινόησης. Γίνονται πιο σχολαστικοί, πιο ακριβολόγοι μ' αυτήν. Η επινόηση έχει μεγάλη σχέση μ' ένα ορισμένο είδος φωτός που κουβαλούν μερικοί άνθρωποι, με την ποιότητα της εκτύπωσης και την επιλογή του Θέματος. Ο φωτογράφος κάνει ένα εκατομμύριο επιλογές. Μπορεί να είναι τύχη αυτό, ή μάλλον κακή τύχη. Μερικοί άνθρωποι αντιπαθούν πολύ τα περιπεπλεγμένα πράγματα. Άλλοι, αντίθετα, αυτό μόνο επιδιώκουν. Όμως, ούτε η μία ούτε η άλλη περίπτωση εκδηλώνονται συνειδητά. Βγαίνουν από τη φύση σου, την ταυτότητά σου. Όλοι έχουμε μια ταυτότητα. Δεν μπορούμε να την αποφύγουμε. Είναι αυτό που μένει όταν όλα τα άλλα έχουν χαθεί. Πιστεύω ότι οι πιο όμορφες επινοήσεις είναι αυτές που προκύπτουν όταν δεν τις σκέφτεσαι.


 

“Μισώ την ιδέα της σύνθεσης. Δεν ξέρω τι είναι καλή σύνθεση. Υποθέτω ότι πρέπει να ξέρω κάτι σχετικά με αυτήν, με βάση την εμπειρία μου, το ψάξιμο των πραγμάτων και κυρίως αυτών που μου αρέσουν. Μερικές φορές η σύνθεση για μένα είναι μια ορισμένη φωτεινότητα, ή η αναζήτηση της χαλαρότητας, και άλλες φορές έχει να κάνει με αστεία λάθη. Υπάρχει μια αίσθηση σωστού και μια αίσθηση σφάλματος, και άλλες φορές μου αρέσει το σωστό και άλλες το σφάλμα. "Έτσι βλέπω τη σύνθεση.
Η φωτογραφία πρέπει να είναι συγκεκριμένη. Θυμάμαι ότι όταν ξεκίνησα να φωτογραφίζω, με κυρίεψε η σκέψη ότι υπήρχαν πάρα πολλοί άνθρωποι στον κόσμο και θα ήταν αδύνατο να τους φωτογραφίσω όλους, γι' αυτό αν φωτογράφιζα μια γενικευμένη ανθρώπινη ύπαρξη όλοι θα την αναγνώριζαν. Θα ήταν κάτι σαν αυτό που ονομάζουν ο κοινός άνθρωπος, ή κάτι τέτοιο. Αυτή που μ' έκανε ν' αλλάξω άποψη ήταν η δασκάλα μου, η Lisette Model, η οποία μου κατέστησε φανερό ότι όσο πιο συγκεκριμένη γινόμουν, τόσο πιο γενικό ενδιαφέρον θα προκαλούσα. "Ετσι πρέπει να βλέπουμε τα πράγματα. Και πρέπει να απαλλαγούμε από ορισμένες υπεκφυγές, από ορισμένες ευγένειες.


 

“Οι Κινέζοι έχουν αυτή τη θεωρία, ότι για να νιώσεις τη γοητεία πρέπει να περάσεις από την ανία. 'Έχουν δίκιο, πιστεύω. Ποτέ δε Θα διάλεγα ένα θέμα μ' αφορμή του τι σημαίνει για μένα ή τι πιστεύω γι' αυτό. Διαλέγεις ένα Θέμα, και το τί νιώθεις γι' αυτό, το τί σημαίνει για σένα, αρχίζει ν' αποκαλύπτεται από τον απλό, αλλά ουσιαστικό χειρισμό σου.”
"Δεν είμαι τόσο ενεργητική εξωτερικά. Εννοώ, δηλαδή, ότι δε μου αρέσει να ρυθμίζω τα πράγματα. Όταν στέκομαι μπροστά από κάτι για να το φωτογραφίσω, τον εαυτό μου ρυθμίζω και όχι αυτό."
“Αυτό που χρειάζεται να γνωρίζει κανείς, είναι ότι ποτέ δεν μπορεί να είναι σίγουρος για το πού πάει.  Όλοι προχωρούμε ψηλαφητά.”
“Κάτι που με εντυπωσίασε από πολύ νωρίς, είναι ότι τελικά δεν βάζουμε στις φωτογραφίες μας αυτό που πρόκειται να προκύψει. 'Η, αντιστρόφως, αυτό που προκύπτει, δεν είναι αυτό που βάζουμε στις φωτογραφίες μας.”

“Ποτέ δε μου βγήκε μια φωτογραφία όπως την ήθελα. Βγαίνουν πάντοτε καλύτερες ή χειρότερες.”


 

“Για μένα, το θέμα μιας εικόνας είναι πάντοτε πιο σημαντικό από την εικόνα. Και πιο σύνθετο. Νοιάζομαι για την εκτύπωση της φωτογραφίας, αλλά όχι με φανατισμό. Ειλικρινά πιστεύω ότι η φωτογραφία είναι το θέμα της. Η φωτογραφία πρέπει να έχει να κάνει με κάτι. Και αυτό που περιέχει είναι πάντοτε πιο αξιόλογο από την ίδια.”
“Νιώθω ότι έχω συνεισφέρει σ' αυτό που ονομάζουμε ποιότητα των πραγμάτων. Είναι λίγο λεπτό και μου προκαλεί αμηχανία, αλλά πιστεύω ότι υπάρχουν πράγματα που κανένας δε θα πρόσεχε αν δεν τα είχα φωτογραφίσει.”
“Μερικές φωτογραφίες είναι διστακτικές επιδρομές, κι εσύ δεν το γνωρίζεις. Γίνονται μέθοδοι. Είναι σημαντικό να βγάζεις κακές φωτογραφίες. Οι κακές φωτογραφίες είναι αυτές που έχουν σχέση με ό,τι ποτέ σου δεν έκανες στο παρελθόν. Μπορούν να σε κάνουν να προσέξεις κάτι που δεν είχες δει, ώστε να το προσέξεις όταν το δεις πάλι.”



Diane Arbus
« Τελευταία τροποποίηση: 25 Μάρτιος 2006, 23:51:46 από noe » Καταγράφηκε

Hey you
Αξιολόγηση μηνύματος (28):
noe
Συντονιστής
*****
Αποσυνδεδεμένος

Φύλο: Ανδρας
Μηνύματα: 3211


Nikon F2


Προφίλ
« ΑΠΑΝΤΗΣΗ #2 στις: 26 Μάρτιος 2006, 00:25:36 »

Καλά το θυμόμουν, πριν έναν χρόνο είχε γίνει μια όμορφη συζήτηση με αφορμή το χριστουγεννιάτικο δέντρο που μας παρέθεσε ως φωτογραφία της ημέρας ο thanostakis. Περιμένω με ενδιαφέρον κι εδώ να ακούσω τις απόψεις σας σχετικά με το έργο της Diane..!!
Καταγράφηκε

Hey you
GeorgeFocus
Επίτιμο μέλος
****
Αποσυνδεδεμένος

Φύλο: Ανδρας
Μηνύματα: 3132

(OLYMPUS:C5050Z,IR-500,E-500)-(Nikon:D40, D5200)


Προφίλ WWW
« ΑΠΑΝΤΗΣΗ #3 στις: 26 Μάρτιος 2006, 00:26:08 »

Mπράβο Νικόλα έκανες πολύ καλή δουλειά με την Arbus!!! thumbs up thumbs up thumbs up

Προσωπικά δεν μου αρέσει το στυλ της, εννοώ α) την φωτογράφιση με φλας και β) οι περιθωριακοί άνθρωποι,  αλλά δεν μπορώ να μην θαυμάσω κάποιες φωτογραφίες της, ειδικά στα πορτρέτα!!!
Mεγάλη φωτογράφος!!! κατάφερε να μου δημιουργήσει κατάθλιψη....
« Τελευταία τροποποίηση: 27 Μάρτιος 2006, 16:01:43 από GeorgeFocus » Καταγράφηκε

Γίνε μέλος της ομάδας μας
 
Modelteam Photo Gallery                       Άμα θέλω, έχω θέληση... Αλλά δεν θέλω!!!  Αρκάς
H γκαλερί μου στο DPGR
OlyKos
Επίτιμο μέλος
****
Αποσυνδεδεμένος

Φύλο: Ανδρας
Μηνύματα: 894


Κωνσταντίνος


Προφίλ WWW
« ΑΠΑΝΤΗΣΗ #4 στις: 26 Μάρτιος 2006, 01:07:48 »

Στην αρχή του αφιερώματος (που πολύ όμορφα συνέταξε ο αγαπητός Noe Wink) αναφέρει ότι η Diane Arbus υπήρξε εσωστρεφής χαρακτήρας. Αυτή την εσωστρέφια διακρίνω στο έργο της. Προσωπικά βρίσκω άρικτα σενδεδεμένο τον προσωπικό της κόσμο με τις εικόνες της. Αυτό είναι και το μεγαλειώδες στο έργο της. Και θα μου πείτε ξέρεις εσύ τον προσωπικό της κόσμο και τι συνέβαινε στο μυαλό της? απόλυτα όχι, αλλά πολλές πτυχές της προσωπικότητας της υποδειλώνοναι με τα λεγόμενα της και φυσικά παρουσιάζονται και ως εικόνες. Το αφιέρωμα αυτό θα ήταν απλά ανεπαρκές (ως σπουδή) αν δεν υπήρχαν παρατιθεμένα κάποια λόγια της φωτογράφου.
Μπράβο Νίκο... thumbs up
Καταγράφηκε

"Η φωτογραφική μηχανή είναι ένα όργανο που μας μαθαίνει να βλέπουμε χωρίς φωτογραφική μηχανή." Dorothea Lange
Ελίζα
Corazon libre
Επίτιμο μέλος
****
Αποσυνδεδεμένος

Φύλο: Γυναίκα
Μηνύματα: 1076


C'est la vie


Προφίλ WWW
« ΑΠΑΝΤΗΣΗ #5 στις: 26 Μάρτιος 2006, 14:24:50 »

Προσωπικά την θεωρώ δύσκολη φωτογράφο,αλλά αυτό δεν σημαίνει πως την απορίπτω κιόλας. Απλά την αφήνω στην άκρη να την μελετήσω ξανά σε κάποια άλλη χρονική περίοδο της ζωής μου...
Το έργο της πάντως είναι πολύ δυνατό.Δύσκολο μεν (για μένα) δυνατό δε.

Ευχαριστούμε για το αφιέρωμα
« Τελευταία τροποποίηση: 26 Μάρτιος 2006, 14:37:49 από elizap » Καταγράφηκε

linalovelina
**
Αποσυνδεδεμένος

Φύλο: Γυναίκα
Μηνύματα: 174


DPGR


Προφίλ WWW
« ΑΠΑΝΤΗΣΗ #6 στις: 26 Μάρτιος 2006, 14:39:47 »

Πραγματικά δύσκολη, όπως είπε η elizap αλλά γενναία κατά την γνώμη μου. Για μένα συμβολίζει την γέφυρα ένωσης με κομμάτια του ανθρώπου που είναι δύσκολο να τα κοιτάξουμε, ενώ ταυτόχρονα δίνει την επιλογή της αποκοπής και αποστροφής προς αυτά, αφήνοντας τα στην απέραντη μοναξιά τους.
Καταγράφηκε

προσωπική ιστοσελίδα www.photopic.gr        

"Αν δεν καώ εγώ, αν δεν καείς εσύ, πως θα γενούνε τα σκοτάδια φως;"
                    
                                            Ναζίμ Χικμέτ
Ρωμανός
****
Αποσυνδεδεμένος

Φύλο: Ανδρας
Μηνύματα: 679

blah blah blah Βλακείες


Προφίλ
« ΑΠΑΝΤΗΣΗ #7 στις: 26 Μάρτιος 2006, 15:56:16 »

Δεν τη γνωριζα παρα μονο σαν ονομα.
το υφος της στις φωτο με φλας δεν μου πολυ αρεσει.
Ομως οι υπολοιπες ιδιαιτερα απο το τμημα με τα ΑΜΕΑ ειναι εξαιρετικες. Βρισκω πολυ σημαντικο και τολμηρο που καποιος τολμα να καταγραψει τις περιθωριακεσ ομαδες της χωρας του και της εποχης του.
Γενικα διεκρινα πως εχει 2 μοτιβα καθαρα αστικες φωτογραφιες, και φωτο συνδυασμου ανθρωπου φυσης

Ξεχωρισα ευθυς αυτες


 


Τι να πω, ευχαριστω πολυ το Νοε που μου εμαθε τη φωτογραφο αυτη.
Ιδιαιτερως η πρωτη φωτο με το κοριτσακι μου εχει κολλησει.
« Τελευταία τροποποίηση: 26 Μάρτιος 2006, 16:10:25 από Διηνέκης » Καταγράφηκε
indigo
*****
Αποσυνδεδεμένος

Φύλο: Ανδρας
Μηνύματα: 1634


Προφίλ WWW
« ΑΠΑΝΤΗΣΗ #8 στις: 26 Μάρτιος 2006, 16:37:47 »

Νίκο σ'ευχαριστούμε για το στήσιμο αυτού του αφιερώματος...

θα συμφωνήσω γενικά με τα λόγια της elizap..

τους τελευταίους μήνες έχω βρεθεί 2-3 φορές μπροστά απο φωτογραφίες της D.Arbus και αυτό που ξεκάθαρα μπορώ να διακρίνω είναι οτι πρόκειται για μια φωτογράφο με ιδιαίτερο ύφος και πολύ δυνατές εικόνες με ευαίσθητα θέματα.

Κάποιες λίγες φωτογραφίες της νομίζω μένουν χαραγμένες στο μυαλό του θεατή απο το πρώτο κιόλας ανάγνωσμα...

σκεπτόμενος εικόνες και ονόματα απο την μικρής διάρκειας ενασχολήση μου με αυτούς που αποκαλούμε δάσκαλους της φωτογραφίας καθώς και με όποια κρίση έχω αναπτύξει εώς τώρα, δεν θα την θεωρούσα "αγαπημένη"... ωστόσο ο ιδιαίτερος χαρακτήρας των εικόνων της δεν μπορεί να με αφήσει αδιάφορο και φυσικά προστάζει μελέτη και ξανά μελέτη ανα περιόδους...
Καταγράφηκε

antonis66
**
Αποσυνδεδεμένος

Φύλο: Ανδρας
Μηνύματα: 185


Παρών - Απών


Προφίλ
« ΑΠΑΝΤΗΣΗ #9 στις: 27 Μάρτιος 2006, 09:42:16 »

Νίκο ευχαριστούμε για το αναλυτικό και καλοδουλεμένο αφιέρωμα στην Arbus.  thumbs up
Μόνο και μόνο από τα σχόλια που έχουν γραφεί, φαίνεται οτι η Arbus είναι φωτογράφος που το έργο της στέκεται πάνω από (υποκειμενικές) προτιμήσεις και αξιολογήσεις. Αραγε οταν μια φωτογραφία χαράζεται στην μνήμη μας πέρα από το αν μας άρεσει ή οχι, απλά και μόνο από την δυναμική που η ίδια μεταφέρει, τότε δεν έχει πετύχει τον σκοπό της? Νομίζω πως ναι.
Καταγράφηκε

The light turns the indifferent wall into a ghostly theatre of reflections.
I find myself in the middle of an eye, watching myself in its blank stare.
The moment scatters. Motionless, I stay and go: I am a pause.
KanD
Επίτιμο μέλος
****
Αποσυνδεδεμένος

Φύλο: Ανδρας
Μηνύματα: 593


Hike we love you


Προφίλ
« ΑΠΑΝΤΗΣΗ #10 στις: 27 Μάρτιος 2006, 10:51:38 »

Λατρεύω την Arbus. Με συγκίνησε από την πρώτη φωτογραφία της που είδα (Boy with toy hand grenades). Οι φωτογραφίες της έχουν μια απροσδιόριστη δύναμη, ειλικρίνεια και απλότητα. Και όσα έχει πει, και μας μεταφέρεις εδώ Νίκο, είναι ένα καλό μάθημα για όλους μας.

Να΄σαι καλά που έκανες το αφιέρωμα αυτό.
« Τελευταία τροποποίηση: 27 Μάρτιος 2006, 10:52:09 από KanD » Καταγράφηκε

"Η φωτογραφία σχετίζεται με την ανακάλυψη του τι μπορεί να συμβεί στο καρέ. Όταν βάζεις τις τέσσερις πλευρές γύρω από κάποια γεγονότα, αλλάζεις τα γεγονότα αυτά." G.Winogrand
ioanna n.
***
Αποσυνδεδεμένος

Φύλο: Γυναίκα
Μηνύματα: 280


Είναι τιμή μου να αποτελώ μέλος του DPGR


Προφίλ
« ΑΠΑΝΤΗΣΗ #11 στις: 27 Μάρτιος 2006, 11:31:04 »

Νίκο κι εγώ με τη σειρά μου θέλω να σου πω ένα μεγάλο "ευχαριστώ" για το αφιέρωμα που μας έκανες πάνω στη δουλειά της D. Arbus.
Έκατσα αρκετή ώρα και κοίταξα τις φωτογραφίες που μας παρέθεσες στη γκαλερί (τι καλά που ήταν πολλές), κάποιες τις είχα ξαναδεί, κάποιες τις έβλεπα για πρώτη φορά και η δύναμη τους ήταν ξανά, συγκλονιστική!

Με εκπλήσσει ο τρόπος της να προσεγγίσει αυτούς τους ιδιαίτερους ανθρώπους, με τρόπο διακριτικό και τρυφερό συνάμα. Διακριτικό λέγοντας, όχι σαν να πάει να καλλωπίσει ή να κρύψει τις ιδιαιτερότητες τους, όσο κυρίως για να μεταδώσει μέσα σε μια στιγμή, μέρη τους ανθρώπινα και καθημερινά που η δική μας (αδιάκριτη) ματιά πάνω τους δεν είναι σε θέση να δει.
Οι φωτογραφίες της δεν "αδειάζουν" από τη παρουσία τους, δεν κλέβονται από αυτήν.
Και για μένα τουλάχιστον δεν υπάρχει ίχνος ρεπορταζιακού χαρακτήρα στη δουλειά της, αφού ανεξάρτητα από το αν αυτές οι φωτογραφίες έγιναν στα πλαίσια της επαγγελματικής της ενασχόλησης, έγιναν με αγάπη απέναντι σε αυτούς τους ανθρώπους, στις ζωές τους που είτε είχαν επιλέξει να ζούν, είτε τους επιβλήθηκαν εκ των πραγμάτων. Και έτσι είναι που κατάφερε η Arbus να δει την ομορφιά τους και να τη δείξει και σε μας. Smiley

Να πω ακόμη μια φορά, ότι αναμένεται η κινηματογραφική μεταφορά της ζωής της, με τίτλο "Fur" και με πρωταγωνίστρια στο ρόλο της Diane Arbus, τη Nicole Kidman. Η σκηνοθεσία είναι του Στήβεν Σάινμπεργκ.
« Τελευταία τροποποίηση: 27 Μάρτιος 2006, 11:37:48 από ioanna n. » Καταγράφηκε

Προσπαθώ να βγώ από το ψυχολογικό αδιέξοδο, αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ απο πού μπήκα...

MANOS_mm
*****
Αποσυνδεδεμένος

Φύλο: Ανδρας
Μηνύματα: 2955


Οι άνθρωποι κρίνονται από τις πράξεις τους.-


Προφίλ WWW
« ΑΠΑΝΤΗΣΗ #12 στις: 27 Μάρτιος 2006, 11:48:06 »

Κ Περιμένω με ενδιαφέρον κι εδώ να ακούσω τις απόψεις σας σχετικά με το έργο της Diane..!!

Και εγώ θα ήθελα να ακούσω τις δικές σου απόψεις.
Προφανώς αγαπάς κάτι που παρουσιάζεις, αλλά ωραίο θα ήταν να έλεγες και δυο λόγια για το πώς βλέπεις το έργο της Arbus
(αν δεν θέλεις, θα είναι απόλυτα κατανοητό. Εγώ  δυσκολεύομαι να μιλάω για μερικούς φωτογράφους όπως Arbus, Atget, Sander κ.α.)

Ευχαριστούμε Νίκο (Noe)
Έκανες καλή (και πολλή) δουλειά σε αυτό το αφιέρωμα .  Cheesy

Όταν ο Νίκος μου είπε πως ετοιμάζει αυτό το αφιέρωμα, του είπα πως  είχα μεγάλη περιέργεια να δω τις αντιδράσεις των μελών μας σχετικά με την Arbus.  Roll Eyes Στα σεμινάρια, όταν δείχνω Arbus, βλέπω μερικά βλέμματα του στιλ «τώρα .. τι είναι αυτά που μας δείχνεις ?»
Και έχουν δίκιο.

Το ίδιο συνέβη – πάνω κάτω – και σε αυτό το thread
Οι περισσότεροι νιώθουν άβολα απέναντι στην Arbus.
Στην ουσία – νομίζω – πως νιώθουν άβολα απέναντι στα θέματα που φωτογραφίζει η Arbus .
Όμως, και στις εφημερίδες βλέπουμε freaks και άλλα τέτοια. Γιατί δεν νοιώθουμε άβολα ? Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα θα είναι ίσως η καλύτερη εξήγηση στο γιατί η Arbus είναι μια Μεγάλη Φωτογράφος.

Υπάρχουν πολλοί τρόποι να σταθείς απέναντι από το θέμα σου.
Αν στη μια άκρη έβαζα το βλέμμα του Bresson και στην άλλη του Salgado, την Arbus θα την έβαζα κάπου στη μέση.
Δεν είναι «ούτε από εδώ, ούτε από εκεί»
Ούτε μας δείχνει με το δάχτυλο το θέμα προσπαθώντας να τονίσει το ακραίο της υπόθεσης, ούτε παρατηρεί με τη μακαριότητα του Bresson

Νοιώθω πως όλες αυτές οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν από συγγενείς των freaks
Με αγάπη και με σεβασμό. Τους αντιμετωπίζει σαν συνανθρώπους και όχι σαν αξιοπερίεργα. Δεν κάνει πολιτική, δεν φωνάζει. Είναι απλώς εκεί.

Με συγκινούν οι φωτογραφίες της Arbus. Δεν ξέρω αν με επηρεάζει το τέλος της ιστορίας της – η Arbus αυτοκτόνησε – αλλά με συγκινεί και η ίδια η φωτογράφος.

Όλα τα έκανε έντονα στη ζωή της.
Και το γεγονός πως ξεκίνησε να σπουδάζει φωτογραφία ενώ ήταν ήδη επαγγελματίας φωτογράφος δείχνει πολλά.
Αν κάτι με στεναχωρεί στη βιογραφία της είναι το τρομερό της άγχος για να δημοσιεύει. Εντάξει, φωτογραφία χωρίς θεατές δεν υφίσταται ίσως, αλλά διαβάζοντας τη βιογραφία της κατάλαβα πως η αυτοκτονία της οφείλεται εν πολλοίς στη μείωση των δημοσιεύσεων.
Μα από ένα σημείο και πέρα ήταν αναμενόμενο.
Οι θεατές – των περιοδικών – κουράστηκαν με αυτά τα θέματα που παρουσίαζε. Και η Arbus δεν έκανε πίσω. Πίεζε πάντα τους άλλους να αποδεχθούν τη δουλειά της, δεν προσαρμοζόταν η ίδια στις απαιτήσεις του κοινού.

Να προσθέσω μια φωτογραφία που αγαπάω πολύ.

 

Να προσθέσω και δυο φωτογραφίες άξιες λόγου

 

Προσέξτε την ομοιότητα αυτών των φωτογραφιών με αυτές που μας έδειξε ο Νίκος και οι οποίες περιέχουν ανθρώπους !
Αυτό θα πει φωτογραφικό ύφος. Να τραβάς νάνους και την Disneyland και να μοιάζουν ίδια !  Grin

Τέλος να προσθέσω άλλη μια φωτο της γλυκιάς Arbus





Ευχαριστούμε Νίκο  Smiley








« Τελευταία τροποποίηση: 27 Μάρτιος 2006, 11:51:14 από MANOS_mm » Καταγράφηκε

η gallery μου στο :  http://www.manoslykakis.com


Αξιολόγηση μηνύματος (14):
Fotosniper
****
Αποσυνδεδεμένος

Φύλο: Ανδρας
Μηνύματα: 804

Αυτός που φοβάται να κάνει λάθος φοβάται να ζήσει


Προφίλ
« ΑΠΑΝΤΗΣΗ #13 στις: 27 Μάρτιος 2006, 14:01:31 »

Καταρχήν Νίκο (noe)ένα μεγάλο μπράβο για το αφιέρωμα και το κόπο σου.Ευχαριστήρια και στο Μάνο για την ωραία ανάλυση που έκανε συμπληρώνοντας το αφιέρωμα.
Πιστεύω η Arbus ήταν ένα πολύ ανήσυχο πνεύμα όπως αρμόζει σε κάθε καλλιτέχνη.Δεν έχω διαβάσει για τη ζωή της και την ήξερα μόνο σαν όνομα.Τα θέματά της φανερώνουν την μεγάλη ευαισθησία και το πόνο ίσως που ένιωθε για κάθε βασανισμένη ύπαρξη.Αυτό το γεγονός πρέπει να της έγινε εμμονή όμως ίσως γιατί και η ίδια βασανιζόταν από υπαρξιακές αγωνίες που δεν την οδήγησαν πουθενά παρά μόνο στο θάνατο.Η διαχείρισή τους είναι μια δύσκολη υπόθεση και δεν είναι λίγοι οι καλλιτέχνες που είχαν το ίδιο τέλος.
Καταγράφηκε

Olympus E-1,Ε-420,PEN E-P1 double lens kit ,DZ 14-54,DZ 25mm pancake,Sigma 55-200,Olympus C-5050z
wintermute
Συνδρομητής
*****
Αποσυνδεδεμένος

Φύλο: Ανδρας
Μηνύματα: 504


Je est un autre


Προφίλ
« ΑΠΑΝΤΗΣΗ #14 στις: 27 Μάρτιος 2006, 15:38:58 »

Πάρα πολύ καλό αφιέρωμα. Να σαι καλά.  thumbs up

Όσον τώρα αφορά το καθεαυτό έργο της Arbus θα έλεγα ότι είναι από τη μεριά αυτών που στέκονται αμήχανοι απέναντι του. Στις περισσότερες φωτογραφίες της το θέμα είναι τόσο έντονο και προκλητικό που τελικά δεν με αφήνει να προσεγγίσω. Έχω κοιτάξει πολλές φορές και στο παρελθόν τις φωτογραφίες της αλλά συνέχεια έχω το ίδιο εμπόδιο μπροστά μου. Μάλλον προτιμώ τη "μακαριότητα" του Bresson και σίγουρα χρειάζομαι περισσότερη ωριμότητα φωτογραφική για να την κρίνω τελικά.

Μια φράση της όμως μου έκανε τρομερή εντύπωση:
"Ποτέ δε μου βγήκε μια φωτογραφία όπως την ήθελα. Βγαίνουν πάντοτε καλύτερες ή χειρότερες."

Πόσο δίκιο έχει...
Καταγράφηκε

Βάλτε να πιούμε...
Οι φωτογραφίες μου
Σελίδες: [1] 2 3 |   Πάνω
Μεταπήδηση σε: