Ανθρώπων ιστορίες

[Novus]

Ο Θείος Κώστας

[giorgaros]

Ο Θείος Κώστας

Μπα μπα, έγχρωμος Γιώργη ? Γιατί όχι. Μοναδική αντίρρηση (αφού ξέρεις είμαι γκρίνιας) η σκιά που έκανε η τραγιάσκα στο πρόσωπο του μπάρμπα σου. Φαντάζομαι βέβαια ότι θα ήταν λίγο δύσκολο να τον πείσεις να κρατάει ανακλαστήρα χαμηλά ε ?  

[Novus]

Στη μικρή μας πόλη, τη Φλώρινα, η ζωή κυλά πολύ ήσυχα κι' απλά. Δεν μας συμβαίνουν σπουδαία γεγονότα, έτσι ο ερχομός του τσίρκου ήταν μεγάλη είδηση.
Από νωρίς τα παιδιά και τα ανήψια είχαν ξεσηκωθεί να πάμε. Η μεγάλη ώρα κάποτε επιτέλους έφτασε και κατευθυνθήκαμε χαρούμενοι για τον μαγικό κόσμο του τσίρκου.

: : : :

                                                       

Κι' όταν φτάσαμε μείναμε έκθαμβοι από τα χρώματα και τις μουσικές που μας υποδέχτηκαν. Βγάλαμε εισιτήριο, πλατεία παρακαλώ, τα ποπ κορν ανά χείρας και ξεκινήσαμε να απολαμβάνουμε την παράσταση.
Ακροβάτες, κλόουν και εξωτικά ζώα έκαναν τους μπόμπιρες να γουρλώνουν τα μάτια και να βγάζουν συνεχώς επιφωνήματα θαυμασμού.

   : :      : :       : :   

Διασκέδασαν πολύ με τους κλόουν και θαύμασαν τον υπεράνθρωπο Σπάρτακο. Ο χρόνος κυλούσε όμορφα και για πότε ήρθε η ώρα του διαλείμματος ούτε που το καταλάβαμε.

     
Βγήκαν και οι αναμνηστικές φωτογραφίες και η παράσταση συνεχίστηκε. Τα καταπληκτικά νούμερα εναλλάσσονταν με γρήγορους ρυθμούς, οι ίδιοι λίγοι άνθρωποι άλλαζαν συνεχώς ρόλους και πότε γίνονταν ταχυδακτυλουργοί, πότε κομπάρσοι, ακόμα και βουτηχτές σε αιμοβόρα πιράνχας.
Το πιο καταπληκτικό όμως νούμερο, το κερασάκι στην τούρτα ήταν το τελευταίο. Η μεταμόρφωση της καλλονής σε γορίλα!
Μαγικός κόσμος, μαγικοί και θαυμαστοί και οι άνθρωποί του. Τους ευχαριστούμε που για λίγο μας ταξίδεψαν με μαεστρία στο όνειρο.

[andpol]

...κι εμείς ευχαριστούμ εσένα Γιώργο που μας "πήρες" μαζί σου στο τσίρκο με τις όμορφερς φωτό σου.

Ξεχώρισα αυτές:

,
        ,

[Fotosniper]

Στη μικρή μας πόλη, τη Φλώρινα, η ζωή κυλά πολύ ήσυχα κι' απλά. Δεν μας συμβαίνουν σπουδαια γεγονότα, έτσι ο ερχομός του τσίρκου ήταν μεγάλη είδηση.
Από νωρίς τα παιδιά και τα ανήψια είχαν ξεσηκωθεί να πάμε. Η μεγάλη ώρα κάποτε επιτέλους έφτασε και κατευθυνθήκαμε χαρούμενοι για τον μαγικό κόσμο του τσίρκου.

: : : : : :

Κι' όταν φτάσαμε μείναμε έκθαμβοι από τα χρώματα και τις μουσικές που μας υποδέχτηκαν. Βγάλαμε εισιτήριο, πλατεία παρακαλώ, τα ποκ κορν ανά χείρας και ξεκινήσαμε να απολαμβάνουμε την παράσταση.
Ακροβάτες, κλόουν και εξωτικά ζώα έκαναν τους μπόμπιρες να γουρλώνουν τα μάτια και να βγάζουν συνεχώς επιφωνήματα θαυμασμού.

           : :     : :      : :  

Διασκέδασαν πολύ με τους κλόουν και θαύμασαν τον υπεράνθρωπο Σπάρτακο. Ο χρόνος κυλούσε όμορφα και για πότε ήρθε η ώρα του διαλείμματος όυτε που το καταλάβαμε.

   : : : :  : :  
Βγήκαν και οι αναμνηστικές φωτογραφίες και η παράσταση συνεχίστηκε. Τα καταπληκτικά νούμερα εναλλάσσονταν με γρήγορους ρυθμούς, οι ίδιοι λιγοι άνθρωποι άλλαζαν συνεχώς ρόλους και πότε γίνονταν ταχυδακτυλουργοί, πότε κομπάρσοι, ακόμα και βουτηχτές σε αιμοβόρα πιράνχας.
Το πιο καταπληκτικό όμως νούμερο, το κερασάκι στην τούρτα ήταν το τελευταίο. Η μεταμόρφωση της καλλονής σε γορίλα!
Μαγικός κόσμος, μαγικοί και θαυμαστοί και οι άνθρωποί του. Τους ευχαριστούμε που για λίγο μας ταξίδεψαν με μαεστρία στο όνειρο.

Μπράβο βρε Γιώργο ,δεν ξέρω πια να διαλέξω.Μετέφερες τόσο ωραία την ατμόσφαιρα του τσίρκου.Σα να ξαναβρίσκεις φόρμα μου φαίνεται  

[giorgaros]

: :

           ::

 Μπράβο Γιώργη, πολύ καλές. Μου άρεσαν ιδιαίτερα αυτές. Εκμεταλεύτηκες τις εκφράσεις του κόσμου και τα χρώματα, δίνοντας όμως και το δικό σου στίγμα.

[y_lianos]

μπράβο, πολύ καλές φωτογραφίες από το τσίρκο

[domenikos]

Πολυ ομορφη η ιστορια σου φιλε Novus, καθως και οι εικονες που τη συνοδεψες

Tη δικη μου προσοχη εκλεψε η παρακατω φωτογραφια:

[wintermute]

Συνεχίζω το όμορφο θέμα που άνοιξε ο Γιώργος αλλά σε διαφορετική νότα.

Είχα την ευκαιρία σήμερα να επισκεφτώ ένα τσίρκο εδώ στις Βρυξέλλες με την κόρη μου. Μικρό και φτωχικό, μου προκάλεσε μάλλον μελαγχολία.

Ο κλόουν ετοιμάζεται...


Η παράσταση άρχισε...
   

Και (εκτός θέματος ξέρω) τα απαραίτητα άγρια θηρία...
   


Η μικρή πάντως έδειχνε ενθουσιασμένη. Δεν την επηρέασε η μελαγχολία του πατέρα της...

[Novus]

                                                                     Ο ΘΕΙΟΣ ΚΩΣΤΑΣ

Σας τους είχα συστήσει με αυτήν τη φωτογραφία, τον «καφέ ελληνικό». Ο θείος Κώστας και η θεία Ελένη, αγαπημένοι μου άνθρωποι και αγαπημένα μου μοντέλα.
Είχαν συνηθίσει βλέπετε την παραξενιά μου και με βοηθούσαν παίρνοντας πολύ φυσικές πόζες.
Ζευγάρι για 60 χρόνια, έχουν γίνει σαν αδέλφια. Τα χαρακτηριστικά τους εξομοιώθηκαν.

   

Ο θείος Κώστας, ένα αιώνιο παιδί. Γείτονας στο χωριό, πάντα γελαστός και ευχάριστος. Αλλά πολύ ζωηρός και σκανταλιάρης. Πολλές φορές με περίμενε κρυμμένος στη γωνία και με κατάβρεχε με το λάστιχο της βρύσης. Ύστερα, με ένα χαμόγελο παιδιού που  πέτυχε η φάρσα του ερχόταν κατά πάνω μου και με αγκάλιαζε και με φιλούσε σαν να ήταν η πρώτη φορά ή η τελευταία.

Του άρεσε να μου διηγείται ιστορίες, της παλιάς εποχής, της προσφυγιάς, της κατοχής, των δύσκολων χρόνων. Αλλά πάντα αυτές οι ιστορίες του είχαν χιούμορ, ποτέ δεν μου έβγαζε μιζέρια.



«Που λες Γιώργη μια φορά στο καφενείο είχαμε μαζέψει τα καρπούζια. Κάποια στιγμή άρχισε ο καυγάς και άρχισε να πετάει ο ένας στον άλλον τα καρπούζια. Πάνε τα καρπούζια, γέμισε ο τόπος με σπασμένα!»
«Και εσύ θείο Κώστα τι έκανες?»
«Εγώ έκατσα σε μια γωνία και έτρωγα, αλλά μόνο τις καρδιές τους, ταράτσα την έκανα!»
«Μια φορά, κάποιοι από το διπλανό χωριό έκλεψαν τα ψάρια του Τσώρη, και ξέρεις τι έκανε ο αθεόφοβος? Καβάλησε το άλογο και μπήκε μ’ αυτό μέσα στο καφενείο τους. Φέρτε τα ψάρια πίσω αλλιώς σας έφαγα μαϊμούνια! φώναζε και του έφεραν πράγματι πίσω τα ψάρια του.»

Παιδί καθώς ήταν δεν ησύχαζε ποτέ, μέχρι και σε καρυδιές ανέβαινε μέχρι τα 80 του να μαζέψει καρύδια. Θείο, του έλεγα, έχεις γερή καρδιά και θα πας 100 χρονών, αλλά σταμάτα να ανεβαίνεις στα δέντρα, σταμάτα να κάνεις ταρζανιές γιατί αν σπάσεις κανένα πόδι καήκαμε!
Δυστυχώς οι φόβοι μου επαληθεύτηκαν. Ο θείος κάποια μέρα καταπιάστηκε με δύσκολη δουλειά και έπεσε και έσπασε το πόδι του. Και τα κόκαλά του στα 85 του πια δύσκολα κολλάνε. Και έπεσε στα κρεβάτια. Και μαράζωσε, Γιατί είναι ένας ζωντανός άνθρωπος που διψά ακόμη για ζωή, αυτό τον σκότωσε.
Και βυθίζεται ο θείος, όλο και περισσότερο.

   

Που και που ανοίγει τα μάτια του. Κι’ αμέσως αρχίζει να ψελλίζει μια ιστορία...

_{Για τις δύο τελευταίες φωτογραφίες, καθώς και αυτή που ανέβασα στον σχολιασμό, είχα κάποιους δεοντολογικούς ενδοιασμούς. Είχα όμως την άδεια των οικείων, αισθάνομαι ασφαλής στην κοινότητά μας και τελικά νιώθω περήφανος γι' αυτές.}

[aao]

Σκέφτηκα ότι ίσως η παρακάτω φωτογραφία να ταιριάζει εδώπέρα.



Πως σας φαίνεται?

[Novus]

Σκέφτηκα ότι ίσως η παρακάτω φωτογραφία να ταιριάζει εδώπέρα.



Πως σας φαίνεται?

Πάρα πολύ ταιριαστή και καλοδεχούμενη. 

[aao]

[g_themis]

                                                                    Ο ΘΕΙΟΣ ΚΩΣΤΑΣ

Δεν ξέρω τι να γράψω.Με συγκίνησες φίλε μου.

[Ζήσης Καρδιανός]

Δύσκολη φωτογραφία, χωρίς φτιασίδια, χωρίς αιτία, χωρίς κέντρο αλλά που έχει πολλά να πει σε όποιον θέλει να ακούσει. Πολύ καλή.