Εγγραφή | Χάσατε τον κωδικό;

 
Forum
Κάτω

* Πληροφορίες χρήστη Αρχική | Ημερολόγιο | Σύνδεση | Εγγραφή
01 Μάιος 2017, 07:44:28

  +  DPGR Virtual Community  
| | | | |-Ξένοι Φωτογράφοι (Συντονιστής: noe)

Σελίδες: [1] |   Κάτω
Αποστολέας
Θέμα: Μικρό αφιέρωμα: Ruth Bernhard  (Αναγνώστηκε 10988 φορές)
0 μέλη και 1 επισκέπτης διαβάζουν αυτό το θέμα.
Dimitri
Καλλιτεχνική ομάδα
*****
Αποσυνδεδεμένος

Φύλο: Ανδρας
Μηνύματα: 3472


I'm normal. It's everyone else that's weird.


Προφίλ WWW
« στις: 12 Ιούλιος 2005, 22:42:07 »


RUTH BERNHARD
(1905-       )

Κάθε φορά που φωτογραφίζω γιορτάζω την ζωή που αγαπώ και την ομορφιά που γνωρίζω και την ευτυχία που έζησα.
Ruth Bernhard, 2000

Η Ruth Bernhard γεννήθηκε στις 14 Οκτωβρίου 1905 στο Βερολίνο της Γερμανίας  και σπούδασε στην Ακαδημία Τέχνης του Βερολίνου (Berlin Art Academy). Ο πατέρας της ήταν ο διάσημος  γραφίστας Lucian Bernhard.

Μετακόμισε στην Νέα Υόρκη το 1927  και ξεκίνησε την καριέρα της στην διαφημιστική φωτογραφία. Το 1929 δούλεψε σαν βοηθός σκοτεινού θαλάμου του Ralph Steiner  στο περιοδικό The Delineator. Η δουλειά αυτή δεν την ενθουσίασε και σύντομα παραιτήθηκε. Με την αποζημίωση αγόρασε μία κάμερα 8Χ10 και με αυτήν άρχισε να φωτογραφίζει τους φίλους του πατέρα της. Συνέχισε σαν ελεύθερη επαγγελματίας στους New York Times,  Advertising Art, Macy's,  Sloan’s και άλλους, συνεχίζοντας παράλληλα την φωτογράφηση στα αγαπημένα της θέματα, όπως νεκρή φύση, αρχιτεκτονική φωτογραφία, διαφήμιση, κλπ/

::::

Η επιρροή του πατέρα της στην φωτογραφική της ματιά ήταν σημαντική και διαμόρφωσε αρκετά έργα της.

::

Το 1935 γνώρισε τον Edward Weston σε μία παραλία στην Santa Monica της California. Η συνάντηση αυτή θα άλλαζε ριζικά την κοσμοθεωρία της για την φωτογραφία  και σύντομα μετακόμισε στο Carmel για να μπορέσει να σπουδάσει με τον Weston. Η πρώτη φωτογραφία που τράβηξε μετά από αυτή την συνάντηση ήταν το  "Creation, 1936", ένα χέρι που αγκαλιάζει το κεφάλι μίας κούκλας, φωτογραφία που παραμένει μέχρι σήμερα η αγαπημένη της.


Η επιρροή του όμως είναι περισσότερο εμφανής σε μεταγενέστερα έργα

::::

Όπως λεει ή ίδια, «Όταν εργάζομαι σε μία νεκρή φύση μπορεί να περάσουν μέρες μέχρι να τραβήξω την φωτογραφία και θα είναι ένα και μοναδικό αρνητικό "


Η διαβίωση όμως στο Carmel αποδείχτηκε δύσκολη και έτσι μετακόμισε στο Hollywood όπου άνοιξε το δικό της στούντιο. Οι περισσότεροι πελάτες της ήταν διασημότητες που έφερναν τα παιδιά τους για να φωτογραφηθούν.


Το 1953 μετακόμισε στο San Francisco, όπου και ζει μέχρι σήμερα. Εκεί και συνεργάστηκε με τους Edward Weston, Ansel Adams, Imogen Cunningham, Dorothea Lange, και Minor White.

Η Ruth Bernhard αν και έχει σημαντικό όγκο δουλειάς έχει μείνει γνωστή για τα γυμνά της.

Το πρώτο της γυμνό το φωτογράφησε το 1934, όταν φωτογράφιζε στο στούντιο μεγάλα σιδερένια μπολ για σαλάτες  (πιθανότατα για τον κατάλογο του Museum of Modern Art). Σε μία παρόρμηση φώναξε μία φίλη της, χορεύτρια, και της ζήτησε να ποζάρει μέσα στο μπολ. Η φίλη της έβγαλε τα ρούχα της και στριμώχτηκε μέσα. Έτσι γεννήθηκε το Embryo (1934)


Η Bernhard κατόρθωσε να δώσει μία διαφορετική υπόσταση στο γυναικείο σώμα. Αν η ίδια είχε προτίμηση στις γυναίκες σχεδόν μόνο μια φωτογραφία της έχει θέμα που μπορεί να θεωρηθεί λεσβιακό.


Σαν γυναίκα ήταν  δύσκολο να καθιερωθεί σαν φωτογράφος γυμνών, αλλά ή ματιά της, ο τρόπος που το φως και η σκιά ζωγραφίσουν και καλύπτουν το σώμα και η διαφορετική και ζεστή ματιά της ξεπέρασαν όποιες αμφιβολίες και την καθιέρωσαν στα μάτια του κόσμου.

Ο ίδιος ο  Ansel  Adams την έχει χαρακτηρίσει σαν την μεγαλύτερη φωτογράφο του γυμνού (the greatest photographer of the nude).


::::

::::

Η Bernhard αρκετές φορές πειραματίστηκε, αλλά πάντα με προσοχή   και λίγο συντηρητικά, όμως τα αποτελέσματα είχαν πάντα την ίδια τελειότητα.

::::

Ακόμα και όταν δεν φωτογράφιζε γυμνά, πάντα μπορούσε να μας παραπέμψει σε αυτά, ίσως και με λίγο χιούμορ.

::

H Ruth Bernhard σταμάτησε να φωτογραφίζει στα μέσα της δεκαετίας του 70, όταν δηλητηριάστηκε από τις αναθυμιάσεις μίας χαλασμένης θερμάστρας, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να συγκεντρωθεί για πάνω από μερικά λεπτά σε ένα θέμα.

Σήμερα ζει στο San Fransisco

Μία συνέντευξή της Ruth Bernhard μπορείτε να διαβάσετε εδώ
Περισσότερες φωτογραφίες της βρίσκονται εδώ
Καταγράφηκε

Dimitri

Too many Chiefs, not enough Indians...
Αξιολόγηση μηνύματος (21):
gpseven
Επισκέπτης
« ΑΠΑΝΤΗΣΗ #1 στις: 12 Ιούλιος 2005, 22:58:34 »

Πολύ καλό αυτό το αφιέρωμα αγαπητέ Δημήτρη.
Είναι εντυπωσιακό -ίσως και αυτονόητο με την πρώτη ματιά- η συμμετρία που χαρακτηρίζει πολλές φωτογραφίες, και γενικότερα μιά "τάξη" στα κάδρα της.
Ακόμη μου αρέσουν πολύ οι φωτό γυμνού, και ο τρόπος που μεταχειρίζεται τις σκιές...
Καταγράφηκε
kkranis
Επίτιμο μέλος
****
Αποσυνδεδεμένος

Φύλο: Ανδρας
Μηνύματα: 1292


The Circle


Προφίλ WWW
« ΑΠΑΝΤΗΣΗ #2 στις: 12 Ιούλιος 2005, 23:24:36 »

Ευχαριστούμε Δημήτρη για το αφιέρωμα στην Bernhard.

Έντονη η φόρμα στις φωτογραφίες της, αλλά... ωραία φόρμα βρε παιδί μου.

Όμορφη και η αντιμετώπιση του γυμνού σώματος. Εδώ η χρήση της έντονης φόρμας (συμμετρία π.χ.) δίνει μια ωραία ισορροπία στη φωτογραφία, και δεν αφήνει το άμεσο της απεικόνισης να υπερισχύσει και να καπαρώσει τη φωτογραφία.

Ευχαριστούμε  Cheesy
Καταγράφηκε

William Tell
KID A
Επίτιμο μέλος
****
Αποσυνδεδεμένος

Φύλο: Ανδρας
Μηνύματα: 1528


Προφίλ
« ΑΠΑΝΤΗΣΗ #3 στις: 27 Ιούλιος 2005, 18:39:11 »

Ευχαριστούμε Dimitri για το αφιέρωμα.

Πέρα από την τεχνική αρτιότητα και την υψηλή αισθητική που είναι αυτονόητα σε τέτοιο επίπεδο σαν να μην μου κάνουν αίσθηση πολλές από τις πόζες της.

Τα still life της τα βρίσκω αποστειρωμένα και ψυχρα σε υπερβολικό βαθμό όπως επίσης και τα γυμνά.

Μπορεί να είναι ιδέα μου μα αν και μας τόνισε ο Δημήτρης πως η φωτογράφος δεν πρόβαλε καθόλου τις σεξουαλικές της προτιμήσεις πάνω στο έργο της,σαν να βλέπω με συνειρμικό τρόπο βεβαια,μια υποβόσκουσα υποψία φαλλικών συμβόλων στα γυμνά.
« Τελευταία τροποποίηση: 27 Ιούλιος 2005, 18:43:10 από WilliamF » Καταγράφηκε
prince.gr
**
Αποσυνδεδεμένος

Φύλο: Ανδρας
Μηνύματα: 121


The Undreaming Is Unchained


Προφίλ WWW
« ΑΠΑΝΤΗΣΗ #4 στις: 04 Αύγουστος 2005, 00:27:33 »

Ένα ευχαριστώ και από εμένα Δημήτρη.

Τα still life της μου αρέσουν περισσότερο από τα γυμνά της, ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε επίσης το "Όταν εργάζομαι σε μία νεκρή φύση μπορεί να περάσουν μέρες μέχρι να τραβήξω την φωτογραφία και θα είναι ένα και μοναδικό αρνητικό" ...
Καταγράφηκε

Olympus E-620 - Zuiko Digital ED 14-42mm f3.5-5.6 - Olympus E-300 - Zuiko Digital 14-54mm 1:2.8-3.5 - Zuiko Digital 14-45mm 1:3.5-5.6 - Zuiko Digital 40-150mm 1:3.5-4.5 / Olympus Ferrari Model 2003 / Manfrotto 190XPROB, 486RC2 / Corel AfterShot Pro / Bibble Pro
giorgaros
Moderator
*****
Αποσυνδεδεμένος

Φύλο: Ανδρας
Μηνύματα: 1401


"Πάντα να έχεις τον ήλιο από πίσω !"


Προφίλ
« ΑΠΑΝΤΗΣΗ #5 στις: 04 Αύγουστος 2005, 10:21:26 »

 Δημήτρη δέξου και τις δικές μου ευχαρηστίες. Για την έντονη φόρμα μίλησαν και οι φίλοι παραπάνω, όμως εκείνο που με εντυπωσίασε είναι η απλότητα των θεμάτων. Ένα κοχύλι. Αυτό, τίποτε άλλο. Πόσοι από εμάς μπορούν να παρουσιάσουν τόσο όμορφα ένα κοχύλι και να αναδείξουν την απλή ομορφιά του ? Σίγουρα μπορούμε να δοκιμάσουμε. Θυμήθηκα τα λόγια του Πικάσο (αν δεν κάνω κάποιο λάθος) που προς το τέλος της καριέρας του δήλωσε ότι του πήρε μια ζωή για να μάθει να ζωγραφίζει σαν παιδί. Τι υπάρχει άραγε στην απλότητα που την κάνει όμορφη, δυσπρόσιτη και δυσκολονόητη ταυτόχρονα ? Μήπως είναι η απάντηση που έδωσε ο Καβάφης ότι το ταξίδι είναι που μετράει ? Γιατί στις φωτογραφίες των μεγάλων φωτογράφων δεν μιλάει κανένας για τους ακριβούς φακούς και τον χειρισμό των soft boxes? Δεν έχει σημασία ? Δεν έχει σημασία για αυτούς ? Ψάχνουμε στο σωστό σημείο ? Ξέρουμε τι ψάχνουμε ?
 Δεν ξέρω καμία από αυτές τις απαντήσεις, ούτε έχω καμία διάθεση να κάνω τον έξυπνο, ειλικρινά. Απολαμβάνω όμως ιδιαίτερα την διαδρομή φίλοι μου...
Καταγράφηκε

Μεταξύ άλλων διαθέτω : Μία Χ100 που την κάνω τρελό κέφι και μια ντίζα που μου έστειλε ο Χάρης...
Σελίδες: [1] |   Πάνω
Μεταπήδηση σε: